Column

De erfenis van mei 68

Een column door Geert De Backer

Parijs, mei 1968

Wat gebeurde er precies in die maand? Een aantal studenten van de Sorbonne in Parijs wilden een meeting houden tegen het sluiten van de universiteit van Nanterre. De universitaire overheid was daar niet erg mee opgezet en vroeg de politie om in te grijpen, onder het mom dat -extreemrechtse- studenten de meeting zouden aanvallen. In Parijs was inderdaad de rechtse groep Occident actief, die tijdens de maand verschillende keren in gevechten met linkse studenten zou betrokken geraken.
Merkwaardig genoeg namen de leden van Occident anderzijds ook zelf deel aan het protest. Occident was immers antikapitalistisch en anti-Amerikaans en protesteerde onder andere tegen de oorlog in Vietnam. Het verhaal dat ze de meeting wilden verstoren was echter verzonnen door de universitaire overheid.

De studenten op de meeting werden omsingeld door de oproerpolitie. De vrouwen werden buitengelaten, maar de mannen werden in kleine groepjes opgepakt. De politiewagens die de opgepakten vervoerden werden echter in de kleine straatjes tegengehouden door groepen studenten en al snel sloeg de vlam in de pan. Wat volgde was een hele nacht van relschopperij en kat- en muisspel tussen politie en betogers. De media waren verbijsterd. Ook de gewone Fransen zagen dingen op het TV-nieuws (televisie begon in die periode door te breken) die ze nog niet gezien hadden en ook niet begrepen. Tijdens het weekend bereiden de studenten zich verder voor in allerlei actiegroepen en de volgende maandag werd er weer betoogd en gevochten met de oproerpolitie, nu ook in de andere universiteitssteden. Tijdens één van die betogingen werd een student gedood door een scherf van een traangasgranaat, wat de onrust nog versterkte. De vakbonden sloten zich aan bij het protest – zij het deels om andere redenen – en legden heel Frankrijk plat.

Wat volgde was een maand van stakingen, betogingen en oproer. Even leek het erop dat het protest het bewind van De Gaulle zou omverwerpen. De actievoerders geloofden dat. Maar ook bewindslui zouden later toegeven dat ze dachten dat de revolutie voor de deur stond.
De acties stierven echter langzaam uit, onder andere door het kalmerend ingrijpen van de vakbondsleidingen, die niet geïnteresseerd waren in het omverwerpen van de orde, maar eerder in opslag en betere werkomstandigheden. De slogan -studenten, arbeiders, één front- is nooit lang werkelijkheid geweest, hoewel het de natte droom van links en extreemlinks is gebleven. De Gaulle riep verkiezingen uit en in juli kwam zijn partij, merkwaardig genoeg, nog versterkt uit de strijd.

Dat was de fameuze meimaand van 1968. het is een mythe geworden. Het belang ervan wordt vaak wat overdreven, getuige daarvan de herverkiezing van de Gaullisten, de vertegenwoordigers van de oude orde. Wat echter in geen enkele mate mag onderschat worden, is de impact van de culturele revolutie waarvan de mei 68 onrusten het symptoom en het symbool waren. Deze cultureel-politieke revolutie vond niet alleen in Frankrijk maar in alle westerse landen plaats. Er was trouwens niet alleen oproer in Parijs, maar ook bijvoorbeeld in Berkeley en Columbia in de Verenigde Staten, waar het protest tegen de Vietnamoorlog het thema was. In eigen land hadden we onze eigen variant van het studentenprotest in de vorm van -Leuven Vlaams-.

Wat de reden is voor de revolutie wordt nog fel bediscussieerd. Men hoeft geen economische determinist (aanhanger) te zijn om toe te geven dat de hoogconjunctuur iets te maken had met de oorzaken van de mei 68 revolutie. Europa werd heropgebouwd na WOII door de generatie die deze oorlog en de crisisjaren ervoor had meegemaakt. Het was, omwille van die ervaringen, een no-nonsense generatie. Hun geboden waren: huw, werk hard, verdien geld om vrouw en kinderen te onderhouden, hou van uw land, gehoorzaam de leiders en kerk, en, indien nodig, dien als soldaat.
(uit: Breuklijn – Vormingsblad van de Vlaams Belang Jongeren – editie juni 2006)


Klik hier voor de bijlage.


Categorie: