Column

Er is maar één alternatief.

Een column door Frank Vanhecke

Eigenlijk is België klinisch dood, maar er worden nog altijd – en de laatste tijd meer dan ooit – krampachtige pogingen gedaan om het lijk nieuw leven in te blazen. Dat gaat dan van elektroshocks zoals het nepjournaal van de RTBF waarin de Vlaamse onafhankelijkheid wordt voorgesteld als de Belgische ‘Götterdammerung’, de ultieme nachtmerrie, de terugkeer van de duistere middeleeuwen, tot dwaze voorstellen zoals de invoering van één grote, unitaire kieskring of het opzetten van tweetalig onderwijs, te beginnen rond de taalgrens en straks in heel Vlaanderen.

Bart Somers zette bij het grootse mediacircus rond het omdopen tot “open VLD” trouwens de puntjes op de i: de strijd tegen separatisme wordt een belangrijke opgave voor de Vlaamse liberalen. Op aangeven van Noël Slangen werpt Verhofstadt – de mans die zich destijds in de Burgermanifesten keerde tegen de Belgische ziekte – zich vandaag op als de grote verzoener, de redder van het Belgische vaderland. Daarmee zet hij zich trouwens handig af tegen de CD&V, die gewrongen zit tussen de unitair-Belgische vakbondsvleugel van het ACW en de Vlaamsegezinde vleugel met kartelpartner N-VA.

Het is een merkwaardige vaststelling: de VLD die in de peilingen nauwelijks meer dan de helft scoort van het kartel heeft dat kartel in de politieke hoek geduwd, en in de plaats van meteen de tegenaanval in te zetten, druipt de CD&V af als een geslagen hond. “Neen hoor, we zijn géén separatisten” klinkt het in koor. “Aan de macht van de koning mag niet geraakt worden.” “Wij zijn absoluut geen voorstanders van een splitsing van de sociale zekerheid.”
Sommige journalisten schrijven vol afschuw dat de politiek en de publieke opinie worden opgejaagd door een “Vlaams opbod”. Ach, was het maar waar. Er is vandaag een “Belgisch opbod” in pers en politiek. Het regent pleidooien voor België, voor het afbouwen van vermeende ‘clichés’ en ‘vooroordelen’, voor het herstel van het ‘vertrouwen’ en voor de restauratie van unitaire structuren, kieskringen en bevoegdheden.
Het wordt dus wel hoog tijd, met de verkiezingen van 10 juni voor de deur, dat de Vlaamsgezinde publieke opinie zich ernstig beraadt over een politiek antwoord op dit Belgisch offensief.
Verhofstadt en paars moeten weg, zoveels is wel duidelijk. Maar wat is het alternatief? Yves Leterme? Vergeet het maar: Leterme houdt vast aan België, de kroon, het cordon sanitaire, én aan de macht van de Parti Socialiste. We kunnen hem niet eens van hypocrisie beschuldigen: voor heel tv-kijkend Vlaanderen verklaarde Leterme dat hij bij een keuze tussen het Vlaams Belang en de PS zonder omwegen de Parti Socialiste (de partij die van Wallonië een politiek, moreel en economisch kerkhof maakt) verkiest. Leterme bevindt zich daarmee trouwens in de lijn van de geschiedenis van 60 jaar naoorlogse Vlaamse christendemocratie; er is in al die tijd niet één voorbeeld bekend waar de soms politiek oppermachtige Vlaamse christendemocraten een zoveelste onredelijk Waals “non” eens met een rustig en principieel Vlaams “neen” hebben beantwoord.

Het is met België zoals met het Belgisch Rode Kruis. De Franstaligen gooien het geld over de balk, en de Vlamingen mogen braaf de gaten in de begroting dichtrijden. Dat is zo met Verhofstadt, en dat wordt straks met Leterme heus niet anders. De Vlaamse kiezer heeft dus maar één alternatief – maar dat had U ongetwijfeld al begrepen.



Categorie: