Column

Ónze Leeuw klauwt niet meer. Leve de Leeuw van Vlaanderen!

Een column door het bestuur.

“Daarom: één wens, één verlangen, één hoop, één taak, één opdracht: samen, schouder aan schouder, één Vlaams-nationale partij, (…) . Zonder op iemand neer te kijken, zonder iemand als een mindere te beschouwen, maar toch, want het is ons volk: VLAANDEREN EERST !”
(uitspraak Karel Dillen)

Biografie
Aan het Koninklijk Atheneum in Antwerpen behaalde Karel Dillen (º16.10.1925) in 1943 een humanioradiploma. Vlaams-nationalistische leraars drukten er een blijvende stempel op de jonge Dillen. In september 1944 zag hij van op afstand de repressie onder meer tegen gewezen schoolmakkers.
Dillen huwde in 1959 en werd vader van vier kinderen en werkte, onder andere, gedurende 37,5 jaar bij de Antwerpse Taximaatschappij (1947 - 1985; rond 1970 wordt dit bedrijf door Renault overgenomen).
In de lente van 1947 begon de Vlaams-nationale carrière van Dillen. Hij kwam in contact met het Sint-Arnoutsvendel, een jeugdgroepering van Wim de Roy. Hij hield er zich voornamelijk met de ideologische vorming bezig. Hier leerde hij Walter Bouchery kennen, oprichter van het Vlaams-nationaal weekblad Opstanding. Dit was de officieuze spreekbuis van de Vlaamse Concentratie, een uitgesproken Vlaamse, federalistische en anti-repressie partij. Deze partij werd op 14 mei 1949 opgericht en verdween in 1954 als gevolg van interne moeilijkheden.
Dillen maakt deel uit van de redactie en publiceerde in Opstanding - waar hij de harde kern van het Vlaams-nationalisme leerde kennen - op een non-conformistische, compromisloze en anti-Belgische wijze.
Op 1 oktober 1977 richtte Dillen de Vlaams Nationale Partij (VNP) op, uit onvrede met de mede-ondertekening, op 24 mei 1977, door de Volksunie, van het Egmontpact. Karel Dillen was op dat ogenblik politiek dakloos. Hij werd op de stichtingsvergadering tot voorzitter "voor het leven" aangeduid. Hij kreeg bovendien de macht om zijn opvolger zelf aan te duiden. Dit werd op 8 juni 1996 Frank Vanhecke. Deze beweerde (in De Standaard, 11 maart 2000) dat Dillen die macht kreeg uit de frustratie van de (gewezen) Volksunie-mensen. Die hadden gezien hoe, via democratische verkiezingen, Hugo Schiltz aan de macht gekomen was en hoe hij - in hun ogen - de beginselen van de VU had verraden.
Karel Dillen stierf op 27 april 2007. Dillen had reeds geruime tijd zware gezondheidsproblemen. Hij overleed bij zijn dochter Marijke in ’s Gravenwezel.

Het Vlaams Belang Lebbeke biedt aan zijn familie en in het bijzonder aan zijn echtgenote het diepste medeleven aan.

Het bestuur.

(bron: wikipedia)



Categorie: