|
Belgie, geboren uit separatisme
Een column door Steven Creyelman
21.07.2008 • “De meeste 21 julivieringen zijn potsierlijke en al bij al nogal zielige bedoeningen, zonder veel volk of begeestering. En als er in Brussel meer mensen opdagen, dan is dat vooral vanwege de spektakelwaarde van het militaire defilé. Soms lijkt het wel of België er enkel nog een leger op nahoudt om op 21 juli volk naar Brussel te lokken (en natuurlijk ook om de leden van de koninklijke familie naar hun vakantiebestemming te brengen).” Zo leidde de steeds lezenswaardige politicoloog Bart Maddens zaterdag een opiniestuk over de Belgische nationale feestdag in (De Morgen, 19 juli).
Dat slechts weinig mensen weten wat er op 21 juli eigenlijk herdacht of ‘gevierd’ wordt, is volgens Maddens ook te wijten aan het feit dat “er ook in het officiële Belgische discours nog nauwelijks naar de ontstaansgeschiedenis wordt verwezen. Vroeger vormden de gebeurtenissen rond 1830 de voor de hand liggende stichtingsmythe van de Belgische natie. Op de nationale feestdag werd in de eerste plaats de ‘glorieuze’ overwinning op de Hollandse overheersers herdacht.” Daar kwam echter verandering in. “Tijdens de jongste decennia heeft het Belgische establishment geprobeerd om een nieuw Belgisch nationalisme ingang te doen vinden,” aldus Maddens, “waarbij de Belgische natie wordt voorgesteld als een model van intercultureel samenleven.” De Leuvense politicoloog slaat spijkers met koppen: “België zou andere landen tot voorbeeld strekken omdat het aantoont dat twee volkeren met een verschillende cultuur op een harmonieuze en verrijkende manier kunnen samenleven. De strijd tegen het separatisme en het 'extreme nationalisme' dat daarop aanstuurt is het alfa en het omega van het Belgische nationalisme geworden. En dit verhaal valt natuurlijk moeilijk te rijmen met het feit dat België zelf het product is van een separatisme.”
De progressieve Belgische elite krijgt van Maddens eveneens een veeg uit de pan. De auteur kan zich niet voorstellen dat de zelfverklaarde progressieven hoog oplopen met de militaristische 21 julivieringen, maar zij kijken de andere kant op. “Kwestie van de verhoopte tricolore lintjes en adellijke titels toch maar niet in gevaar te brengen,” zo luidt het scherp. “Het zijn nochtans dezelfde nieuw-Belgische nationalisten die er altijd als de kippen bij zijn om de Vlaamse 11 julivieringen te ridiculiseren. En hoewel die vieringen allicht niet boven alle kritiek verheven staan, hebben ze zich wel nooit bezondigd aan protserig militarisme of aan de verheerlijking van een weinig democratische instelling als de monarchie.” Een rake analyse…
|
Actualiteit
