Column

Tussenkomst begroting 2008 in de Kamer

Een column door Gerolf Annemans

Voorzitter,

Collega’s,

Meneer de Eerste Minister,

Toen u deze zomer besloot om uw ontslag in te dienen, maar tegelijk besloot om het niet echt in te dienen maar enkel voor de schijn, voor de schone schijn, hebt u daarvoor wellicht in uw geweten en bij uw entourage het argument geconstrueerd dat het land een bestuur nodig had, dat het land niet zonder u kon en dat het land dus – tegen iedere prijs – een regering nodig had. En als dat zo was, dan was er ook geen ontkomen aan : dan moest dat een regering zijn met uzelf aan het hoofd, want tenslotte : u had daar recht op. Het was min of meer uw laatste kans, zo zult u gedacht hebben en zo dachten ook diegenen die u adviseerden. De vakbond vooral, de christelijke vakbond. En een paar anciens van uw partij, bijvoorbeeld mensen die u nadien aan de top van een grote bank zou parkeren en die u uitlegden dat het genoeg was geweest al dat gedoe van het aan de kiezer gegeven woord. Dehaene was het die na de verkiezingen letterlijk zei dat de staatshervorming er alleen kon komen na 2009, want dat een politicus tijd nodig heeft om “los te komen van zijn verkiezingsprogramma”. Dat soort mensen uit uw entourage waren het ook die in uw hoofd de schakelaar hebben omgedraaid en van wat ze eerste als een vraag formuleerden namelijk “Quid N-VA?” uiteindelijk een uitroep maakten namelijk : “Weg ermee”. Dit soort mensen uit uw entourage zijn het ook die nu interviews geven met veelzeggende titels, ik geloof dat het Inge Vervotte was, titels in de aard van “Wij konden het land niet zomaar zonder ons achterlaten.”

Het land heeft dus een bestuur, uw ontslag was maar een ontslag voor de schone schijn, het land heeft een bestuur en gisteren was dus de vraag : wat voor een bestuur en om wat te doen?

Het antwoord is door uzelf gegeven. U hebt het niet kunnen wegsteken. Veel meer nog dan paars-groen, zelfs veel meer nog dan paars, is de regering die u als een bestuursploeg probeert aan dit parlement te presenteren, een regering die niet eens met haken en ogen aan elkaar hangt. Er zit geen lijn in, er zit geen programma in, laat staan dat er een droom of een bezieling in zou zitten.

Het enige waaraan u zich paradoxaal genoeg optrekt is het beheer van de bankcrisis. Dat zou u zogenaamd voortreffelijk hebben gedaan, maar u hebt enkel gedaan wat alle regeringen met op Westerse leest geschoeide economieën hebben gedaan. Staatswaarborgen verstrekt. Terwijl u zich gewillig in het regeringsvliegtuig tussen Parijs en Brussel liet fotograferen met Didier Reynders, iemand die door de CD&V in de aanloop naar de verkiezingen terecht werd gepresenteerd en afgeschilderd als een fiscale en financiële schertsfiguur, die nooit meer op de puinhopen van zijn departement Financiën mocht en zou terugkeren, vergeet u uit het oog dat u aldus gefotografeerd lijkt op Snoeffel en Gaffel uit Suske en Wiske. U hebt er in België voor gezorgd dat -erger nog dan in de rest van de wereld- de bankcrisis is uitgedraaid op een braderij, een uitverkoop tegen bradeerprijzen, van een groot stuk financieel patrimonium. De Nederlanders en de Fransen zijn hier de grote brokken en de lekker beetjes komen binnenpikken en het enige waar u echt oog voor hebt gehad waren de belangen van de vakbond, van uw vakbond. Dat de belastingbetaler staat per staat, grens per grens, land per land -in toepassing van het nog altijd door niets verbeterde Eigen Volk Eerst- de spaarder heeft moet bijspringen. Wij als Vlaams-nationalisten, wij staan altijd, dat is het eigen volk eerst-principe, het is ingebakken in onze ideologie, aan de kant van onze kleine man, en in dit geval aan de kant van onze kleine spaarder. Voor ons een principiële kwestie dus, want eerlijk gezegd, ik heb de laatste dagen wel een paar totentrekkers gezien. Liberale en ultraliberale totentrekkers die de kap van hun ideologie over de haag hebben gegooid (ze zijn kwaad als ge hen daar nu mee confronteert) maar die dus uit puur plat opportunisme aan de kant zijn komen staan van de kleine man met een redding op kosten van de zo gehate en verguisde staat.

Voor ons niet gelaten, hoe meer zielen hoe meer vreugd, maar vergeten we toch maar niet dat de oorzaak van dit alles de overmoed en de hoogmoed is van nobiljons en groot-kapitalisten, die eerst met vuur en ultiem met een hele vuurwerkfabriek speelden. Vergeten we dus toch maar niet dat de oorzaak van dit alles de blijheid en vooral de vrijheid is geweest waarmee de pyromanen van de mundiale en geglobaliseerde, van alle voorzichtige volksgebonden staatsverbanden losgerukte geldstromen de kleine man van hier bijna de kop hebben gekost.

Overigens, want ook de socialisten gaan niet vrijuit, terwijl de controlemechanismes faalden, ook als de Wymeerschen en Quadens er met hun socialistische neus bovenop zaten, of als de Tobbacken en de Patrick Janssensen in de raden van bestuur zetelden.

Neen, geef mij dan maar de eerlijke en rechtlijnige Vlaams-nationale haven waarin het begrip verantwoordelijkheid het egocentrisme bekampt en waarin een gezonde staat goed georganiseerd zijn verantwoordelijkheid neemt zonder vriendjespolitiek. Maar wat is voor de Vlaming het grote probleem?

Anders dan in de andere landen heeft de kleine Vlaamse spaarder geen eigen staat. Hij moet het doen met de Belgische staat. En zo is het gekomen dat zoals steeds de schade en de ramp groter is in België dan elders, en dus groter voor de Vlaamse spaarder dan elders. De bittere pil van de uitverkoop die Snoeffel en Gaffel, die Leterme en Reynders hebben georganiseerd, als een soort dieven in de nacht, is een pure schande geweest. Natuurlijk is er de internationale context. Maar de val van de grootbanken Fortis en Dexia kwam niet onverwacht. Fortis werd genekt door de eigen hoogmoed, arrogantie en struisvogelpolitiek. De veel te dure overname van ABN Amro, nota bene zonder heldere cijfers, zonder de financiering rond te hebben, en met een significante blootstelling aan risicoproducten brachten de bank in ademnood. De onmogelijkheid om nog aan liquiditeiten te geraken, bleek catastrofaal. Vervolgens ging ook Dexia voor de bijl en werd het vertrouwen aan diggelen geslagen door de aanhoudende problemen bij FSA en bij de portefeuille “Gestructureerde Producten”. De PS-figuur Guy Quaden (zogezegd gouverneur van de Nationale Bank maar die vorige week met een aantal naar ons oordeel doelbewuste uitspraken virtueel de moeilijkheden van zijn politieke vrienden en hun politieke banken heeft proberen te exporteren naar KBC en ING) had in één ding naar ons gevoel wel gelijk: in België is de zwaarste crisis sinds de crash van 1929 een feit.

En wat deed de Belgische staat? Hij zwabberde achter de feiten aan. Waar de Belgische ministers bij zaten is de Nederlandse staat er in geslaagd de Nederlandse activiteiten van Fortis, inclusief ABN Amro, aan soldeerprijzen opnieuw in te kopen. De rendabele Belgische activiteiten zijn verpatst aan de Franse bank BNP-Paribas. De overschotjes van Fortis zijn een hoop rommelproducten en een paar internationale bank- en verzekeringsactiviteiten. Ook in het dossier Dexia heeft de regering zijn onmacht laten blijken door de Franse staat toe te laten een blokkeringsminderheid in de bank op te bouwen. En de FSA tijdbom, onoplosbaar, wordt naar goede Letermiaanse gewoonte uitgesteld. Men doet alsof ze er niet is.

In heel het dossier is de Europese gedachte momenteel ver weg. On n’est jamais mieux servi que par soi même. Maar terwijl andere Europese lidstaten terugvallen op hun eigen staatstructuur om de financiële problemen in hun land op te lossen, kijkt Leterme naar Parijs. ‘Eigen volk eerst’ blijkt in de meeste lidstaten geen vies begrip als het over de belangen van de eigen spaarders gaat. België daarentegen blijkt niet in staat zelf voor een oplossing zorgen, maar zoekt in een struisvogelreflex bescherming en hulp bij zijn grote Franse buur.

Het is immers frappant dat in beide dossiers de Franse belangen als grote overwinnaars uit de bus komen. Het blijft dan ook een open vraag of andere opties serieus onderzocht zijn. Waren er dan echt geen andere instellingen geïnteresseerd in een uitgebreid kantorennet en miljoenen Belgische klanten? In 1992 slaagde Zweden er in een soortgelijke crisis te bezweren door een tijdelijke nationalisering van banken. Waarom werd een dergelijk scenario, weliswaar onder strenge voorwaarden over de duur en het management, niet overwogen? Werden er eerlijke mogelijkheden opengehouden voor andere kandidaten dan BNP? Allemaal vragen zonder antwoord en tegen de achtergrond van de weinig geruststellende veronderstelling dat de belangen van kleine beleggers en spaarders duidelijk ondergeschikt bleken te zijn aan de grote halfpolitieke symboolwaarde van Fortis voor de aftandse Belgische francofiele en financieel-economische elite.

De Vlaamse kleine belegger, de onderdaan van een staat die de zijne niet is, blijft ondertussen in de kou. Degene die jarenlang als goede huisvader belegde in kwaliteitsaandelen zoals Fortis en Dexia, mag al tevreden zijn àls hij nog iets recupereert van zijn investering. Ook de belastingbetaler dreigt op te draaien voor het gelag, aangezien zowel de Belgische als de Vlaamse overheid rechtstreeks een forse participatie in Dexia heeft genomen. Franskiljons België negeert de kleine aandeelhouder en brave belastingbetaler door zich aan te schurken bij zijn Franse broodheren.

Het onafhankelijke Vlaanderen van de toekomst, zonder de invloed van de belgicistische haute finance, zal alleszins beter het hoofd kunnen bieden aan buitenlandse druk. Vlaamse soevereiniteit is dan ook net als Nederlandse of Franse soevereiniteit een betere waarborg voor Vlaams spaargeld dan de loze beloften van een op Frankrijk gerichte Belgische regering, die er niet beter op vindt dan financieel-economische sleutelposities te bestaffen met mensen als Etienne Davignon en, tot op heden, Maurice Lippens. Van hen is geweten dat zij rechtstreeks aan het Hof rapporteerden. Hun francofiele vooringenomenheid houdt bij ernstige financiële stormen reddende alternatieven uit beeld, wanneer die te Nederlands, Duits of Angelsaksisch getint zijn. De casussen Fortis en Dexia leggen hier eens te meer getuigenis van af. ING bleef netjes uit beeld. BNP-Paribas verscheen als redder in nood, maar het Fortis-schip was toen al verder lek geslagen en de financiële verliezen explosief toegenomen.

De verantwoordelijkheid van topfiguren als Lippens, Votron, Miller en co. is dan ook zonder meer verpletterend. Hun grootheidswaanzin grensde aan het ongelofelijke: na de overname in 1997 van het Nederlandse MeesPierson, volgde in 1998 de Generale Bank, in 2005 het Turkse Disbank en in 2007 richtte Fortis zijn pijlen op ABN Amro. Het op zijn eentje – met één oog op Laken gericht – overdoen van de revolutie van 1830 – bleek voor Graaf Lippen één brug te ver.

De door blinde quasi politieke motieven opgehitste Belgen wilden de Nederlandse grootbank overnemen zonder kennis van relevante cijfers of de mogelijkheden de financiering rond te krijgen. Dit wordt in Nederland nu terecht als kritiek tegen Lippens en anderen ingebracht. De Nederlandse Minister van Financiën Bos verklankt enkel wat in feite gans politiek en financieel Nederland weet, helaas met bevestiging van aloude clichés over hun zuiderburen. De Vlaming Fred Chaffart, vroegere topman van de Generale Bank, ziet het helder in en verwijt de top van Fortis het onmogelijke te hebben willen presteren - de ABN Amro-overname - terwijl een gigantische financiële storm kwam aanzetten. Met hem zijn er niettemin nog vele andere Vlamingen, gedupeerd of niet, die rekenschap eisen. Vraag mij niet om u kritiekloos te feliciteren, dames en heren van deze meerderheid. Nederland heeft aan heel deze crisis een prachtig appeltje voor de dorst en een stevige greep op zijn eigen bancair systeem overgehouden. Ze hebben het handig gespeeld en dat terwijl nagenoeg het hele Belgische bankstelsel op één bank na in buitenlandse handen is gesukkeld. Hoe is het zo ver kunnen komen? Waarom is het zo gedraaid?

De fouten, eventueel het bedrog, de verantwoordelijkheden en aansprakelijkheden van de dagelijkse leiding en hun brede al dan niet politieke entourage (tot aan de rol van de monarchie en de Nederlandse en Franse overheden toe) blootleggen gebeurt niet. Slechts indien de verantwoordelijken voor deze debacles vastgelegd zijn, kan het vertrouwen in dit bancaire systeem enigszins hersteld worden. Daarbij mag de Commissie voor het Bank-, Financie- en Assurantiewezen niet buiten beeld blijven. Vooral de politisering van deze belangrijke instelling zet aan tot nadenken. Figuren als voorzitter van de Raad van Toezicht Eddy Wymeersch, van SP.a-signatuur, spelen een sleutelrol in het verzekeren van de loyaliteit van de bankcontrole aan de Belgische financiële elite. Iemand die zijn verantwoordelijkheid in het verleden wèl wilde opnemen, en de regels strikt en voor de gepolitiseerde financiële wereld tè strikt en met te weinig onderdanigheid toepaste, zoals Jean-Louis Duplat - tot 2001 voorzitter van de Bankcommissie - kreeg zijn ontslag en werd vervangen door Servais, kabinetschef van – ik herhaal de financiële en fiscale schertsfiguur -Didier Reynders. Heel wat vragen dus. Maar vrijwel geen antwoorden. In het licht daarvan is dus de conclusie gewettigd dat er meer aan de hand is wanneer wij zien hoe de leden van de Leterme-meerderheid in dit parlement al hun energie de afgelopen weken hebben gestoken in het verhinderen van een parlementaire onderzoekscommissie over deze zaak. De argumenten van Herman van Rompuy doen erg corporatistisch aan als hij parlementsleden ongeschikt vindt voor zo’n onderzoek omdat ze geen specialisten zijn. Hij gaat daarbij voorbij aan de evidentie zelve namelijk dat alleen de gekozenen van het volk de openheid en de onafhankelijkheid hebben om klaarheid te kunnen scheppen naar de bevolking en dus ipso facto naar de kleine spaarder toe.

Het lijkt erop dat er iets is – misschien zelfs zeer veel – dat verborgen moet blijven over wat er zich de jongste maanden (en dus niet slechts de jongste dagen) heeft afgespeeld en dat blijkbaar door de VLD en de CD&V gezamenlijk tot een soort staatsgeheim is verheven. De weigering om die onderzoekscommissie op te richten geeft mij het wrange gevoel dat men de burger en de kleine spaarder heeft willen afsnijden van de waarheid over wat er precies gebeurd is. Ondertussen gaan de grootste bedragen uit de geschiedenis van de staatsuitgaven – zonder veel debat – over de toog van deze Wetstraat-tempel, en niemand kan of mag weten welke de oorzaken hiervan zijn. Zoals wij hier ook geen enkel zicht, geen enkele tabel en geen enkel cijfer hebben gekregen over de inbreng van de interest die gepaard gaan met deze bedragen in de begroting en in de staatsschuld. Wat is het effect ervan op het stabiliteitspact of op de staatsschuldratio’s ? We mogen het allemaal niet weten. Tezamen met Leterme is ook een soort arrogantie van de macht reeds mee naar binnen geslopen.

Voorzitter,

Collega’s

Met deze begrotingsverklaring zijn wij, bent u vooral zelf aangeland bij het laatste onvermijdelijke station van een tocht die u in ruil voor uw geweten en in ruil voor uw geloofwaardigheid de sleutels van de zestien, de deurkruk van de Lambermont en de startsleuteltjes van uw dienstvliegtuig heeft opgeleverd. Die tocht van de integere Leterme tot de eerste minister van het Belgische koninkrijk is begonnen toen u zich bereid verklaarde om mee te stappen in de formule waarin u uw eerste stapjes in de rol van federaal regeringslid, hebt mogen zetten ondersteund door en aan de arm van Guy Verhofstadt. U, die aan de kiezer had aangeboden om het anders te doen, bent nu de steeds zieligere, (en weliswaar een heel pak fletser, want u zal het met mij eens zijn en u samen met mij nog wel herinneren hoe Verhofstadt ook met leugens en met bedrog naar hier kwam de tweede dinsdag van oktober, maar hoe hij toch nog altijd tenminste dan een verbaal bravourestukje naar voren bracht en dat vergeleken daarbij uw prestatie van gisteren bepaald schraal was) u bent de steeds zieligere en ietwat fletsere kloon geworden van Guy Verhofstadt. Dat is zo geweest bij het evacueren van de staatshervorming en van B-H-V, waar u veel verder bent gegaan in de komedie maar ook veel verder bent gegaan in het van u afschuiven van het dossier dan Verhofstadt ooit zou gedurfd of gewaagd hebben. Dat is ook zo in de meeste andere belangrijke dossiers. Ik vermeld hier het immigratie-dossier waarin u –net als Guy Verhofstadt – gegijzeld bent door uw functie en uw coalitie en net als Guy Verhofstadt aan het handje van de PS en de CDH een echte immigratie-regering aan het worden bent, die niets doet aan de basisvoorwaarden van de snel-belgwet (nochtans beloofd aan de kiezer), niets doet aan de uitzetting van de illegalen, integendeel en nog wat meer van dat fraais dat er nu allemaal op ons afkomt en dat we ontgetwijfeld in de loop van dit debat nog eens schematisch zullen kunnen uiteenzetten. Als symbolisering van dat aan het handje lopen geef ik het feit dat u gisteren zelfs hebt moeten dulden hoe Onkelinx van de regularisatie van haar vreemdelingen zelfs de voortzetting van uw dialoog over de staathervorming afhankelijk maakte. Als blijk van het lef waarmee de liefde in deze coalitie verder de nek wordt omgewrongen kan dat wel tellen, vind ik. Maar Leterme, hij keek de andere kant uit en net als Verhofstadt, zei dat alles in orde was en zo niet wel in orde zou komen.

U die dus Verhofstadt ging doen vergeten zet gewoon dit beleid van Verhofstadt verder. En dat is dus ook het geval voor het enorm grote déjà-vu gevoel dat bij mij is komen bovendrijven toen ik gisteren met de moed der wanhoop uw begrotingsverklaring heb aanhoord.

Deze begroting wordt verkocht als de grote prestatie van een regering die in schier onmogelijke omstandigheden toch nog in staat is geweest een begroting in evenwicht te presenteren. Welnu ik denk dat u niet voldoende beseft of zelfs helemaal niet beseft hoezeer u met deze zeverpraat op Verhofstadt bent gaan gelijken. Begrotingsgewijs had u net zo goed Verhofstadt 4 kunnen zijn geweest. Lijken uit de kast. Overschatte of gemanipuleerde parameters. Doorschuifoperaties. Bedragen boeken op kosten van de regio’s zonder dat u weet of die zullen betaald worden. Van Brussel weet u sinds de mededeling van Vanhengel van gisteravond dat die alvast niets zullen bijleggen kortom: de cijfers van de regiobijdragen zijn de virtualiteit zelve! Paarser kan nauwelijks. Paars-groener kan nauwelijks. Verhofstadter kan nauwelijks. En dan heb ik het, meneer de voormalig CD&V-oppositieleider nog niet eens over de eenmalige maatregelen. Ik ga daar niet veel meer over zeggen dan dat ik u zal besparen voor te lezen wat er in deze kaft zit. Een kaft met tussenkomsten, vrije tribunes, uitroepen, krijsnummertjes en politieke stuntnummertjes, hier in - en rond dit parlement door De Crem, en Van Deurzen, De Vlies, Bogaert en Leterme zelf en masse uitgegoten over de hoofden van de paarsgroene en nadien paarse excellenties inzake de gruwel van eenmalige maatregelen, de zogenaamde one-shots. En oh ja: de CD&V-ers hebben nu zoals echte paarse politici in naam van de perceptie een zinnetje van buiten geleerd waarin ze zeggen eenmalige maatregelen ja! Zolang ze maar de toekomst niet belasten. Maar wat voor een paars bedrog is dat dan weer? De reservefondsen van uw ondernemingen leegroven, is dat goed bestuur? Is dat gratis? Worden die fondsen door de Heilige Geest terug gevuld? Wat een komedie allemaal! Wat een bedrog! Wat een hoog Verhofstadt-gehalte. En wat een bedrog van de kiezer, die zoveel jaren door uzelf al dit soort praktijken heeft horen afkraken. Ramingen moeten realistisch zijn en uw begroting is dat niet. Begrotingen moeten realistisch zijn want anders is het niet moeilijk om een evenwicht te bereiken: dan volstaan vijf minuten politieke moed, in dit geval vijf minuten politieke overmoed om een begroting in evenwicht op papier te zetten.

Voorzitter,

Meneer de eerste minister,

Ik zou graag nu even terugkeren naar het moment waarop u en uw CD&V haar bocht heeft gemaakt en heeft beslist om zich om te vormen van een partij die van de kiezers een ruim mandaat kreeg voor verandering, voor het achterlaten van de aan het verleden verslaafde Belgische constructie, voor het achterlaten van die tot op de draad versleten structuur die zoals u zelf erkende op het einde de limieten heeft bereikt van wat nog mogelijk is om nog verandering tot stand te kunnen brengen op de democratische manier, tot de partij die ge voordien waart geweest: de partij waarop die Belgische structuur steunt en gebaseerd is, de behoudende partij die bestuurt, bestuurt en bestuurt tot de politieke dood er op volgt.

Toen u op een gegeven moment inzag dat de Franstaligen hopeloos met uw voeten hadden gespeeld, de datum van 15 juli kapotonderhandelden, hoewel hij proper en deftig was opgenomen in uw regeerakkoord (Ik citeer het regeerakkoord toch nog eens even: Aansluitend op de borrelnootjes die in de Senaat schaamteloos werden geblokkeerd ‘zal de regering tegen half juli een verklaring afleggen in de Kamer van Volksvertegenwoordigers over de inhoud van het tweede pakket hervormingsvoorstellen. De noodzakelijke wetteksten zullen hieraan worden toegevoegd met het oog op hun goedkeuring voor het parlementair reces’, was getekend, Brussel 18 maart 2008, Etienne Schouppe, Didier Reynders, Elio Di Rupo, Bart Somers en last but not least Joëlle Milquet).

Toen u dus op een gegeven moment inzag dat ze u bedrogen hadden die zogenaamde partners, en zij uw CD&V totaal alleen lieten met de wens en de belofte van verandering, kwam uiteindelijk de vraag die ook de latere voorzitter van Dexia al had gesteld : quid N-VA?

Nu waren er diverse redenen te bedenken om die N-VA aan boord te houden, maar één reden is volgens ons de numero uno reden onder alle redenen en dat is dat zonder die N-VA uw regeringscombinatie aan Vlaamse kant geen meerderheid meer heeft. Wij hebben hier sinds de eeuwwisseling op dat vlak een geleidelijke degradatie zien optreden onder impuls van een VLD die onder leiding van een mateloos door eigen ambitie gedreven Verhofstadt wegdeemsterde in een dof en lusteloos neo-belgicisme, maar zelfs Verhofstadt heeft het nooit gepresteerd om binnen zijn zogenaamde meerderheid de Franstalige dominantie verder te laten oprukken dan de vaststelling dat binnen zijn coalitie meer Franstalige Kamerleden gehuisvest waren dan Vlaamse. Wat hij nooit heeft gedaan is toelaten dat die Franstalige dominantie, die echt wel een fenomeen is -Hugo De Ridder heeft dat eens beschreven in die tijd, hij zei als je de Wetstraat de laatste jaren binnen komt kan je het bijna fysiek voelen, het druipt er van de muren-, wat Verhofstadt nooit heeft toegelaten is dat die Franstalige dominantie zich vertaalde in het feit dat binnen de Belgische regering niet alleen geen meerderheid van Vlaams Kamerleden bestaat maar dat bovendien langs Vlaamse kant ook geen meerderheid van de Kamerleden, lid is van deze coalitie. Daarvoor, voor deze minorisering, deze dubbele minorisering, hebben we moeten wachten op Leterme.

Geen fatsoenlijke Vlaming had ooit bereid mogen gevonden zijn om een dergelijke regering te leiden, maar ik vrees dat Leterme, intellectueel moegestreden, alle schaamte voorbij is, iedere poging tot het handhaven van zijn zelfrespect heeft stopgezet en zich resoluut – veel verder en veel dieper dan Verhofstadt – heeft ingeschreven in de tomeloosheid van zijn ambitie om premier te zijn, rond te kunnen wandelen op de Europese top van regeringsleiders.

De CD&V had dit -deze schande- na het voeren van een zo uitdrukkelijk geprofileerde Vlaamse campagne niet mogen toelaten. Waar is de geloofwaardigheid van een dergelijk gebaar? Collega’s, beeld u dit even in. Welk een tsunami van De Cremiaanse CD&V-verwijten zou van deze tribune over Guy Verhofstadt en zijn VLD zijn uitgerold en neergestort indien hij ooit met dat model van een dubbele Vlaamse minderheid voor deze Kamer was verschenen?

Ik geloof dat Herman De Croo, in een poging om paars overeind te houden eens had geopperd dat de CD&V had mogen worden buitengehouden met een paarse meerderheid, als de Vlaamse verliezen van paars maar voldoende gecompenseerd zouden worden door het oprukken van MR en PS in Franstalig België, ook indien aan Vlaamse kant zou zijn gebleken dat paars eigenlijk in Vlaanderen geen meerderheid meer was.

Dat zal niet passeren. Dan bevechten wij u te land ter zee en in de lucht, van Opgrimbie tot in De Panne. Vandaag klinkt het nogal miliaristisch, nogal De Crem-achtig mag ik wel zeggen collega’s, die overspannen uitspraak. Maar het was een uitspraak toen van de manitoe van de opppositie toen: Yves Leterme uit Ieper.

Zijn coalitie nu vertegenwoordigt aan Vlaamse kant geen meerderheid van Kamerleden, zelfs geen meerderheid van Vlaamse kiezers. Niemand minder dan onze geërde Kamervoorzitter toen in De Morgen, supreem en vanuit de hoogte van zijn oppositie uithalend naar De Croo zei toen in De Morgen: ‘Ik weet dat sommigen met het idee spelen om een regering te vormen die In Vlaanderen geen meerderheid heeft. Een regering die alleen in Wallonië een meerderheid heeft speelt met vuur. Ik spreek nu in het belang van het land : dat is staatsgevaarlijk !’

Ik weet niet hoe uw diensten uw oppositiewoorden van toen vertalen in het Frans meneer de Voorzitter, maar ik denk dat het zoiets is als “incivique”? Zou dat kunnen? Nu hij Kamervoorzitter is en hier hoog boven ons uit torent zal hij wel een slappe uitleg kunnen bedenken waarom het onder Verhofstatdt staatsgevaarlijk was en nu een daad van goed CD&V-bestuur, zelfs de bankcrisis zal er wel bij gesleept worden maar hier en nu zeggen wij van het Vlaams Belang de waarheid die toen de waarheid was en nu nog altijd: Vlaanderen wordt geminoriseerd. De Belgische staat is niet meer in staat om Vlamingen op een democratische, op een elementair democratische manier te besturen. En dat zal zich laten gevoelen, veel meer nog dan onder Verhofstadt in alles wat deze regering alsnog zou willen op kunnen produceren. We konden dat reeds zien in de afwikkeling van de bankcrisis. Als het ooit toch nog tot een akkoord komt over de nieuwe poorten die door deze coalitie voor immigranten zullen opengezwaaid worden zullen we het zien aan de immigratiepolitiek: deze regering zal net als de regeringen Verhofstadt regeren tegen de wens, tegen de electorale aanwijzingen van de Vlamingen in. Dit wordt een regering tegen de Vlamingen.

Natuurlijk is de schuld voor dit alles niet de N-VA zelf. Wat daar ook over moge gezegd worden door sommigen. De N-VA stond nergens en ze heeft dat in alle ootmoed zelf samen met haar militanten vastgesteld. En ze heeft daar de enig mogelijke conclusie uit getrokken en dat siert haar. Ik moet zeggen, in alle vriendschap, dat ik het een beetje vreemd vind, ik bedoel ik moet er toch nog even aan wennen, ik bekijk het vooral met een mengeling van ironie en cynisme dat de pers de N-VA nu behandelt als de grote woordvoerder van de Vlaamse oppositie tegen Leterme. Het lijkt wel alsof Bart De Wever, ik herhaal, in alle vriendschap gezegd, ervan uitgaat dat ofwel bij al zijn kiezers de hersenkwab van hun geheugen is weggenomen, want die moeten zich anders toch nog herinneren dat het dankzij de N-VA is en de stemmen die zij mee heeft gehaald voor de lijsten van de CD&V, dat Leterme in de politieke mogelijkheid is om te doen wat hij nu doet. De kiezers zijn dat zeker niet vergeten, zo denk ik dan. En ik neem aan dat niet bij Bart Dewever de hersenkwab van zijn geheugen is weggenomen, dus zozeer het hem siert dat hij uiteindelijk toch consequent is geweest, zo zou het hem sieren - ik weet het een schier onmogelijke opgave voor hem - bescheiden te zijn en te erkennen dat de hele operatie “meedoen met de tsjeven” de hele operatie “meedoen met de CVP” en zo druk uitoefenen om stappen vooruit te zetten voor Vlaanderen, dat heel die operatie uitgedraaid is op een prima doorbraak in de media maar vanuit Vlaams standpunt ook op één groot reusachtig tijdverlies met als netto eindresultaat: nada, nul, zero. En voorts zal de N-VA moeten erkennen dat wij – als radicaal Vlaams-nationalisten ondereen – u daar altijd voor gewaarschuwd hebben. Van punt a naar punt b gaan doe je best in een rechte lijn en het perse willen nemen van kronkelwegen heeft in deze slotfase van het Belgisch koninkrijk geen enkele meerwaarde meer. Integendeel: er gaat voor Vlaanderen veel te veel essentiële tijd verloren.

Wij van het Vlaams Belang gaan door met een politieke strijd die uitgaat van het voor Vlaanderen noodzakelijke, en ik hoop van harte dat de N-VA op een dag zal ophouden met ons daarvoor als minderwaardigen te behandelen, zeker nu gebleken is dat hun politiek strijd om in plaats van het noodzakelijke het haalbare na te streven, heeft aangetoond dat niets in deze Belgische context nog haalbaar is.

De CD&V zelf ga ik hier – in de hoop hen toch nog terug bij hun verstand te brengen – waarschuwen voor wat nu komt. U zit in de zak met mensen die allemaal stuk voor stuk uw vel hebben gewild en tegen u campagne hebben gevoerd. De Franstaligen aan de ene kant natuurlijk. Ik ga hier de verkiezingspamfletten van de CDH of de PS en zeker de partij aan de winnende hand, de MR niet meer allemaal nog eens in herinnering brengen (ja misschien toch nog eens dat fameuze pamflet van de MR, ten behoeve van de zogezegde confederalist Kris Peeters)

Zij hebben woord gehouden. Ik weet niet of de CD&V dat doorheen de mediatieke glitter en glamour van de bankcrisis nog duidelijk is gebleven: de Franstalige partijen hebben woord gehouden. De CD&V daarentegen is in een soort Noël Slangen-achtige operatie “perceptie aanpassen” verstrengeld geraakt. Van Leterme wordt nu overgeschakeld op Peeters, en die gaat er het beste van maken zoals dat dan heet. Die gaat de borrelnootjes in een doosje doen, en – Karel de Gucht heeft dat ooit eens beschreven, vertrouwd als hij was met en op de hoogte als hij was van het feit dat in België alleen nog de Franstalige partijen in staat zijn zich aan hun verkiezingsbeloften te houden, hij heeft eens beschreven wat een staatshervorming zou kunnen zijn (hij is wel een zwaar geval van pragmatisch cynisme geworden) Hij zei ongeveer: als ge die borrelnootjes inpakt in een doosje, en daarrond nog een doosje en dan veel blinkend papier en veel kleurige en blinkende strikken en ge zegt dan voldoende luid: dit is de nieuwe staatshervorming, dan zullen er in het land misschien wel een paar zotten zijn die geloven dat dat een nieuwe staatshervorming is. Dat is nu de nouveau CVP qui est arrivé: Leterme is weg, hij debiteert nog ergens één zinnetje gisteren over de staatshervorming. Fini. En nu zit daar Peeters. Zogezegd in een Operatie Confederalisme, Vlaanderen te vertegenwoordigen. Hij zit daar voor de camera’s, omringd door alle partijpolitieke kopstukken van de Franstaligen. Zijn ambtsgenoot laat gewoon de groeten doen en Peeters zit daar dus alleen gewestregering te wezen. Wat een gesukkel. Je kan dan nog proberen – perceptie nietwaar- om nog wat krantenartikels uit te lokken over de sex-appeal van Kris Peeters en over zijn geweldige aantrekkingskracht op vrouwen. Je kan een of ander organisme vooruitstuwen om hem te nomineren voor de George Clooney-prijs van Vlaanderen. Maar dat helpt natuurlijk allemaal niet. Politik zet dat geen zoden aan de dijk. Politiek zit hij daar tussen de Moureaux en de Reyndersen als een vreemd kuiken. Als een klaveren zot. Le confederalisme, le federalisme des cons, le confederalisme cocu.

Dat kan tot niets leiden. Dat zal tot niets leiden, net zomin als gelijk welke frigo die door hetzij Martens, hetzij Dehaene hetzij door Verhofstadt onder allerlei benamingen Costa en Forum, Intergoevernementele Conferentie en soms gewoon hetzelfde, Dialoog werd opgezet. Die Dialoog van Krisje Peeters is daar niet om iets tot stand te brengen. Laat ons de dingen zeggen zoals ze zijn: die Dialoog is er alleen maar om te verhullen dat er helemaal niets is tot stand gebracht! Daarvoor dient dat. Om Leterme in staat te stellen om niet meer door zijn geweten gehinderd toch door te gaan met zijn Belgische duivelswerk namens een minderheid van de Vlamingen. Daarvoor dient heel die Dialoog en daar heeft Peeters zich nu in ingeschreven.

En wat zijn de garanties die Peeters heeft? Met welke papiertje heeft hij staan zwaaien toen hij van Leterme terug kwam ? (…)

Welke moeilijkheden? Los van de regering ? Hoezo ? Is dat de Franstalige garantie dat zij de regering niet gaan doen vallen over een stemming? Is het waar wat La Libre Belgique schreef dat Peeters bij de drie musketiers uitdrukkelijk garanties is gaan vragen dat de Franstaligen de carrousel van bezwaren (die in feite een vorm van rechtsmisbruik zijn) vooral tot na de verkiezingen van Peeters draaiende zouden moeten houden ? Want laat ons wel wezen: die carrousel van bezwaren vanuit al die Franstalige parlementen: dat is niet de normale procedure. Dat de “normale parlementaire procedure” noemen is onjuist. In deze context is dat het nodeloos rekken van de zaak door abnormale procedures. De normale parlementaire procedure zou zijn: dit wordt gestemd in Kamer en Senaat en de regering aanvaardt dat. Al de rest is politiek gesjoemel. Achterkamertjes.

En excuseer mij collega’s van de CD&V: ge wordt bedrogen waar ge bij staat, ook door uw Vlaamse collega’s. Want als Le Soir in het groot titelt ‘coté Flamand: Le changement de ton’ over verklaringen van Frank Vandenbroucke op de RTBF radio Matin Première dat B-H-V helemaal niet meer dringend is, dan neem ik natuurlijk geen genoegen met het feit dat dat gerelativeerd wordt. Dan ga ik bij de RTBF de teksten opvragen en dan staat er : (….négocié!)

Dus uw eigen SP.a vriendjes in uw confederale Vlaamse regering bieden al aan de Maingains onderhandelingen aan. Versta je nu wat ik bedoel als ik zeg dat confederalisme le federalisme des cons is ?

Kortom er is dringend nood aan Vlaamse standvastigheid. Vlaamse rechtlijnigheid. Zoals Leterme in het vooruitzicht had gesteld. Een regering niet zoals deze -met een Vlaamse minderheid- maar een regering van en voor de Vlaamse meerderheid in dit land.

Het enige waarover nog kan onderhandeld worden inzake BHV is om de afspraak te maken dat de Belgische regering niet valt over de stemming van een Vlaams voorstel.

Kortom collega’s van de CD&V: nu uw Vlaamse schaamlapje van de N-VA u is ontvallen, staat gij daar deerniswekkend naakt. Gij zijt nu de naakte meid van alle het vuile Belgische werk geworden. Het zal aan de Vlaamse kiezer zijn om er voor te zorgen dat de prijs van de 16 voor u even zwaar zal wegen als dat u die vanuit te oppositie hebt doen wegen voor Verhofstadt.

En aan Leterme zelf zeg ik. Ge hebt na het nogal brutale en zonder veel woorden omkranste dumpen van uw N-VA-geliefde veel felicitaties ontvangen vanuit Franstalig België. Ze zijn zo. Ze kunnen ongelooflijk gemeen zijn als ze vinden dat ge te Vlaams zijt (vraag het maar aan baby Tatcher Verhofstadt die heeft in de jaren negentig bijna een heel decennium hun gemeenheden moeten dulden) maar eens ge resoluut kiest voor België en tegen uw eigen volk, eens ge adelbrieven voorlegt als diegene die gij nu voorlegt (de N-VA dumpen en zonder verpinken een Belgische regering met een Vlaamse minderheid gaan voorzitten) dan kunnen ze ontzettend lief zijn. Zowel Milquet als Onkelinx lieten meteen toen optekenen dat de zaken zonder de Nva veel gemakkelijker zouden gaan en dat uw begroting in feite een fluitje van een cent zou worden. En La Libre Belique schreef als was het een attest van goed gedrag en zeden: ‘Enfin, un premier ministre est né’.

Ik heb het niet zo voor die premier ministre enfin né, u weet dat. Geef mij maar de Leterme die zijn kiezers en dus met andere woorden de Vlamingen een project gaf, iets waar ze in konden geloven. Iets wat ze konden dromen. Iets wat kon bezielen. De Belgische eerste minister Leterme, eerlijk gezegd, kan dat niet. Dat hebben we hier gisteren allemaal kunnen zien en horen.

Achteraf gezien, nu we weten dat het toch is misgelopen hadden we misschien nog best de Leterme gehad uit het interview inde Humo van deze zomer (citaat) : ‘Ik ben meer in sport geïnteresseerd dan in politiek, ik heb er ook meer verstand van’. Humo voegde er nog aan toe: “lacht”. Maar dat kan je er best af laten. Wij weten nu namelijk dat het helaas voor Vlaanderen, bloedige ernst was.

15 oktober 2008

Gerolf Annemans




Categorie: