Column

Commissie voor onderzoek naar financiele en bankcrisis

Een column door Gerolf Annemans

Er moet een onderzoekscommissie komen. De regering wil echter zo weinig mogelijk aandacht besteden aan deze affaire. Daarom ook heeft men dit debat zo laat geprogrammeerd. Op dit moment is er namelijk geen pers meer aanwezig. Ik wilde een open debat waarin we de protagonisten aan de tand konden voelen over wat er nu precies gebeurd is. Op die manier kon het publiek zich een opinie vormen over dit alles. Wij wilden een echt debat over de politieke vraag of het een onderzoekscommissie moet worden zoals de oppositie voorstelt of een klein prutsding zoals de meerderheid wil.

Toen ik gisteren op het nieuws de woede van de mensen jegens figuren als Davignon zag, kon ik niet anders dan concluderen dat het volk hier nood aan heeft. Wat ik daar zag was een afrekening met de ‘dikke nekken’ uit de banksector die naast het klassieke bankieren ook brutaal gegokt hebben met het geld van de gewone spaarder en op die manier dit fiasco hebben gecreëerd.

Dat in alle opzichten historische beeld van Etienne Davignon die wandelen wordt gestuurd, staat symbool voor het fundamentele trauma dat de kleine man, met zijn blinde vertrouwen in de bankinstellingen, heeft opgelopen en dat ook veel dieper gaat dan het verloren geld. Het is een maatschappelijk drama. Men wil weten wat er fout is gegaan en wat er nu te gebeuren staat. Dat vergt echte maatregelen. Daarom moeten we teruggrijpen naar een parlementaire onderzoekscommissie, zoals we dat ook zonder aarzelen hebben gedaan bij de affaire Dutroux en de dioxinecrisis.

Vele vragen blijven open, er komt geen helder antwoord op het waarom van de bliksemsnelle verkoop van onze kroonjuwelen aan Nederland en Frankrijk, en waarom precies aan hen. Er wordt slechts gezegd dat het moest, dat het niet anders kon, dat het in eenieders belang was, maar het debat over het jammerlijke falen van de bankcontrole moet veel dieper gaan. Daartoe hebben we geen technische commissie nodig, maar een commissie die politieke opheldering verstrekt over de falende bankcontrole en over de wijze waarop die controle moet worden georganiseerd in de toekomst. De politiek is immers verantwoordelijk voor die bankcontrole. Het is aan de overheid om dit diepgaande menselijke trauma op te lossen.

Wij pleiten voor een fatsoenlijk onderzoek, niet uit berekening of effectbejag of om mensen aan deschandpaal te nagelen, maar omdat zulks het enige middel is om de waarheid te achterhalen. De vrijblijvende pseudocommissie die de voorzitter wil oprichten en waar niemand onder ede moet komen getuigen, zal aan ieders aandacht ontsnappen en bezorgt minister Reynders - zo is nu reeds gebleken – een ideale bliksemafleider om alle interpellaties inzake verantwoordelijkheden in de bankencrisis door te verwijzen naar deze prutscommissie.

Op die manier maakt de bijzondere commissie van de regering de politieke controle op de regering onmogelijk. Het perverse effect is daarmee tweeledig. Men vermijdt een parlementaire onderzoekscommissie en men begraaft iedere vorm van politiek debat over de vragen naar de politieke verantwoordelijkheid. Met de stemming over deze bijzondere commissie wordt de grootste doofpot ooit gecreëerd in dit land.

Tussenkomst in de plenaire vergadering van 4 december 2008


Categorie: