Column

Leve het debat, leve de polarisatie!

Een column door Bruno Valkeniers

Hoed af voor Vaclav Klaus. De Tsjechische president, die zich een tijdlang voorzitter van de Europese Unie mag noemen, wierp onlangs een stevige knuppel in het Europese hoenderhok Toen hij in zijn openingstoespraak het Europees Parlement een spiegel voorhield en flink van leer trok tegen het stuitende gebrek aan interne democratie, stoven de zelfverklaarde democraten als kakelende kippen weg uit de tempel van de politieke correctheid. Klaus sloeg nochtans nagels met koppen. Hij wees er fijntjes op dat een normaal parlement bestaat uit politici die de regering steunen en politici die oppositie voeren. Maar dat is in het Europees Parlement niét zo. En dat roept bij Klaus wrange herinneringen op aan het communistische regime in het voormalige Oostblok. “Nog niet zo lang geleden leefden we in ons deel van Europa in een systeem dat geen alternatieven toestond en dus geen parlementaire oppositie. Door deze ervaring leerden we de bittere les dat er zonder oppositie geen vrijheid is.” Kritische geluiden worden in het Europese Parlement niet op prijs gesteld. De socialisten en christen-democraten die over elkaar struikelden op weg naar de uitgang, bewezen alleen maar dat Klaus met zijn nuchtere vaststelling overschot van gelijk had.

Anti-Europa?

Over naar het Vlaams Belang. Na ons geslaagd Europa-congres heette het in pers- en televisiecommentaren dat het Vlaams Belang zich in de aanloop naar de verkiezingen profileert als een “anti-Europapartij”. Hebben die heren en dames van de pers misschien een ander congres bijgewoond? Ons standpunt is heel wat genuanceerder dan de berichtgeving.

Zijn wij Eurokritisch? Ja, uiteraard. Het is onze verdomde plicht om Eurokritisch te zijn. Wij hebben inderdaad vragen bij de geldverslindende moloch, bij de minachting van Brussel en Straatsburg voor de soevereiniteit van de Europese lidstaten en volkeren. Bij de minachting voor het democratische oordeel van de kiezers – kijk maar naar het referendum in Frankrijk, Nederland en Ierland, dat door de eurocraten hooghartig werd weggewuifd. Wij hekelen de Europese regelneverij en bemoeizucht. Wij verzetten ons tegen de inmenging in binnenlandse aangelegenheden. Een inmenging die de vrije meningsuiting aan banden legt en die belet dat lidstaten een eigen en kordaat immigratie- en asielbeleid op poten kunnen stellen. En ja, wij zullen ons met hand en tand blijven verzetten tegen een mogelijke toetreding van het islamitische Turkije tot de Europese Unie. Is dat een anti-Europees verhaal? Neen toch, integendeel.

Het Vlaams Belang is niet tegen Europa, maar wel tegen het Europa dat de eurocraten in gedachten hebben. Een Europa dat meer en meer begint te lijken op een België in het groot, met alle bijhorende ziekteverschijnselen: immobilisme, geldverspilling en corruptie, een ontstellend democratisch deficit. Wij zijn tegen het Europa van Verhofstadt en Dehaene, tegen een Europese eenheidsstaat naar Belgisch model. Wij zijn vóór een Europa van vrije naties en volkeren, die samen beslissen wat ze samen willen doen. Wij zijn tegen de grijze eenheidsworst van het Europese establishment, maar enthousiaste verdedigers van wat Marie-Rose Morel in haar toespraak “de rijke Europese lappendeken” heeft genoemd. Het Europa van de Spaanse flamenco, de Weense wals en de Vlaamse volksdans. Het Europa van Shakespeare en Goethe, Vondel en Gezelle. Het Europa van Michelangelo en da Vinci, Rembrandt, Rubens en Van Eyck, Dali en Picasso. Het Europa van Beethoven, Mozart en Verdi. Dát is het Europa waar wij trots op zijn!

Anti-islam?

Filip Dewinter publiceerde zopas zijn boek “Inch’allah”. De commentaren logen er niet om. “Dewinter verklaart de oorlog aan de islam”, heette het in een ronkende krantenkop. Ook dat is een onjuiste en wat tendentieuze weergave van de feiten. Feit is dat niet wij de islam de oorlog verklaren, maar dat de radicale islam de oorlog heeft verklaard aan het vrije Westen. Commentatoren knoopten er meteen ook wat politieke conclusies aan vast. ‘Het Vlaams Belang verkeert in moeilijkheden en haalt de bokshandschoen weer van onder het stof’, klonk het. Of nog, ‘de ‘gematigde’ Bruno Valkeniers die het Vlaams Belang in salonfähige wateren wil loodsen, moet de duimen leggen voor de ‘extremisten’ binnen de partij, Filip Dewinter op kop’…

Ach, de Vlaams Belang-specialisten analyseren en fantaseren er maar wat op los. Ons niet gelaten. Maar laten we er geen misverstand over bestaan: ik maak mij, net als Filip Dewinter en heel veel Vlamingen, ernstig zorgen over de opmars van de radicale islam in Europa, over de toenemende eisen die moslims stellen en over de laffe bereidwilligheid van onze beleidsmakers om op die eisen in te gaan. Er is geen sprake van onenigheid in onze rangen. We zijn het er allemaal roerend over eens dat allochtonen – ook moslims – zich moeten aanpassen aan ónze wetten, aan ónze waarden en normen, en niet omgekeerd.

‘Filip Dewinter maakt één grote denkfout’, schreef een journalist. ‘Hij gooit alle moslims op een hoopje’. Ook dat is niet waar. Zijn boek is geen ‘anti-moslimboek’ en onze boodschap is geen ‘anti-moslimboodschap’. Mag ik er hier trouwens op wijzen dat de standpunten die Dewinter in zijn boek verkondigt, nu ook onderschreven worden in ‘onverdachte hoek’. Zo betogen Joost Zwagerman en Wim van Rooy recent in een uitgebreid interview met Knack dat de islam oorlog voert tegen de Westerse beschaving. “De islam europeaniseert niet, maar Europa islamiseert’. De Nederlandse schrijvers zeggen in het interview dat Dewinter gelijk heeft en bestempelen die vaststelling als een pijnlijke nederlaag voor de linkerzijde die – vaak tegen beter weten in – nog altijd zwelgt in “zelfverachting en politiekcorrecte kritiekloosheid jegens de islam”.

Leitkultur versus multikul

Misschien hebben we dat in het verleden niet altijd duidelijk genoeg gecommuniceerd en uitgelegd: wij zijn géén ‘anti-vreemdelingenpartij’, maar uiteraard voeren we strijd tegen het pamperbeleid dat de traditionele partijen decennialang gevoerd hebben tegenover vreemdelingen. Met catastrofale gevolgen, zo geven Joost Zwagerman en Wim van Rooy nu ook toe: “Het multiculturele samenleven is in een malaise geraakt. Van verrijking is geen sprake. De modale Belg is heus geen racist. Het is de islam die boel helemaal verziekt.”

Neen, wij zijn geen ‘anti-vreemdelingenpartij’, maar tegenover de utopische droomwereld van de ‘multiculturele samenleving’ stellen wij de ‘Leitkultur’. En die cultuur, laat dat duidelijk zijn, kan niet anders dan de Europese cultuur zijn. Godsdienstvrijheid? Jawel, iedereen mag in zijn eigen huis geloven wat hij/zij wil, maar er is in dit land geen plaats voor shariawetten of zelfs ook maar een ‘sharia-light’. Europa staat voor vrije meningsuiting, de scheiding van kerk en staat en de gelijkwaardigheid van man en vrouw. Aan die fundamenten kan en mag niet getornd worden. Ook niet om de heilige multiculturele vrede te bewaren.

Insluiten of uitsluiten?

Het is bekend dat ook de N-VA een ‘koele minnaar’ is van de multiculturele gedachte. En het is ook geen geheim waar ze een behoorlijke portie van hun inburgeringsmosterd hebben gehaald: bij ons. Toch beweert Bart De Wever bij hoog en bij laag dat er een essentieel onderscheid zou bestaan tussen het vreemdelingenprogramma van zijn partij en dat van het Vlaams Belang. De N-VA zou kiezen voor ‘insluiting’ en het Vlaams Belang voor ‘uitsluiting’. “Het N-VA-verhaal is ‘inclusief’ en dat van het Vlaams Belang ‘exclusief’.“ Ach, dat bekt natuurlijk lekker en het levert de slimste mens geheid schouderklopjes op in redactielokalen, televisiestudio’s en Belgische salons. Maar is het ook waar? Neen.

Wij hebben het al vaker gezegd en zullen het nog eens herhalen: wij beseffen dat een groot deel van de inwijkelingen die hier de voorbije decennia op legale wijze een nieuw leven begonnen, hier willen en zullen blijven. Die vreemdelingen die hier werken en een eerlijk bestaan willen opbouwen, die onze wetten en gebruiken respecteren en die oprechte inspanningen leveren om zich aan te passen, zijn in het verleden deel van onze gemeenschap geworden en kunnen of zullen dat ook in de toekomst. Maar dat vereist wel een inspanning. Is dat een verhaal van ‘uitsluiting’? Nee toch.

Maar tegelijkertijd blijven we klaar en duidelijk zeggen dat ons land niet het OCMW van de hele wereld kan of mag worden. Dat er geen plaats is voor vreemdelingen die onze wetten willen vervangen door hun wetten en die onze gastvrijheid misbruiken. Mag het? Ik neem aan dat Bart De Wever toch ook niet gewonnen is voor een beleid van open grenzen en open deuren? Lijdt hij dan ook aan een verwerpelijke drang tot “uitsluiting”? Komaan.

De beruchte snel-Belg-wet heeft duizenden nieuwe landgenoten gemaakt, maar de integratieproblemen niet opgelost. Het was wel bijzonder naïef te veronderstellen dat het weggeven van Belgische paspoorten zonder enige voorwaarde, meteen perfect geïntegreerde landgenoten zou maken van uitheemse aanvragers. Net of een Belgische identiteitskaart, dat vodje papier, van ons, Vlamingen, overtuigde Belgen zou maken… Wij pleiten al jaar en dag voor de afschaffing van de snel-Belg-wet, voor afdwingbare inburgeringstesten en voor een bindende loyaliteitsverklaring tegenover onze wetten en democratische vrijheden. Is dat een verhaal van uitsluiting? Ik dacht het niet. Integendeel, zo’n politiek zou zorgen voor een betere integratie én een bredere maatschappelijke aanvaarding van die vreemdelingen die aangeven Vlaming te willen worden onder de Vlamingen.

Heilzame polarisatie

Ook bij onze noorderburen woedt het debat over de multiculturele samenleving en de positie van de islam. Geert Wilders moet zich straks – het Vlaams Blok en Vlaams Belang achterna – voor de rechter verantwoorden wegens vermeende ‘islamofobie’ en ‘het aanzetten tot discriminatie’, het gebruikelijke smoesje om andersdenkenden de mond te snoeren. Een veel gehoord argument is dat Wilders er extremistische standpunten op na houdt en ‘met lucifers speelt in een benzinestation’, een argument dat ook vaak tegen ons gebruikt wordt. ‘De toon van het debat moet zachter’, zo wordt er aan toegevoegd.

De socialist Wouter Bos (PvdA) is het daar niet mee eens. “Leve de polarisatie”, zegt Bos, die pleit voor een stevig integratiedebat waarin conflicten niet langer angstvallig vermeden worden en waarin het onvermijdelijk is dat mensen gekrenkt of gekwetst worden. De linkse kerk en het politiekcorrecte establishment houden er niet van, maar, zo stelt Bos, polarisatie is een zegen voor de democratie. .

Wouter Bos heeft gelijk. Vaclav Klaus heeft gelijk. Filip Dewinter heeft gelijk. Of het nu over Europa gaat, de multiculturele samenleving of de islam, al te lang heerste hier de verlammende consensus, werden prangende problemen verstikt onder het warme deken van de consensus. En regimes waar de consensus heerst, scoren niet hoog op de democratieschaal. Democratie vereist debat en tegenspraak, botsende ideeën. Of, zoals het spreekwoord zegt: “uit de botsing van ideeën wordt het licht geboren”. Vanuit die optiek hebben wij in het verleden oppositie gevoerd en zullen wij ook in de toekomst taboes en dogma’s in vraag stellen en doorbreken. In Europa, in België, in Vlaanderen. Dat is niet alleen ons recht, maar ook onze plicht.



Categorie: