Column

Bart De Zwever

Een column door Bart Laeremans

Beste vrienden,

Het zijn ongelooflijk boeiende tijden. Bart De Wever is er de voorbije weken onbedoeld maar met brio in geslaagd de correctheid van onze analyse te bevestigen: binnen België zijn er geen redelijke akkoorden meer te sluiten, ook niet met de regionalistische Parti Socialiste.

De evolutieve ‘stap-voor–stap-methode’, die De Wever met zoveel ijver gepropageerd heeft als alternatief voor de zogezegd “revolutionaire” strategie van het Vlaams Belang, is een heilloos pad, dat ons alleen maar dieper doet wegzinken in het Belgisch moeras. Toch blijft De Wever in diezelfde richting doormarcheren. Ditmaal hoopt hij steun te vinden bij de liberalen, maar daarmee dreigt de miserie voor Vlaams-Brabant nog veel groter te worden. Nu al werden uiterst verregaande beloftes gedaan aan de Franstaligen, waarbij de faciliteitengemeenten in belangrijke mate uit Vlaanderen werden losgeweekt én waarbij de taalwetgeving in Brussel grotendeels onderuit werd gehaald. Met de MR en het FDF aan tafel wordt het een regelrechte catastrofe. Of denkt De Wever echt dat hij met een geslepen vos als Reynders en een rabiate Vlaminghater als Maingain ooit een eerbaar akkoord kan sluiten? Als hij werkelijk zo naïef is, kunnen we beter spreken van Bart de Zwever.

Het wordt echt wel tijd dat het ballonnetje over het “foutloos parcours” van de N-VA-leider doorprikt wordt. Niemand minder dan De Wever zelf bestempelde de povere bevoegdheidsoverdrachten die hij tot op heden had bekomen als bric-à-brac. Maar het was wel zijn bric-à-brac. En het was hij die aan Di Rupo in het ‘herenakkoord van Vollezele’ had beloofd dat niet aan de financieringswet zou geraakt worden én dat Brussel met een onwaarschijnlijk hoog bedrag zou “geherfinancierd” worden. De geldstroom naar het zuiden zou dank zij dit akkoord nog verder toenemen in plaats van afnemen. De Wever legde de lat dus van in het begin onbegrijpelijk laag. Het was pas toen bleek dat de staatshervorming zou uitdraaien op een mislukking, dat De Wever terugkwam op dat herenakkoord.

Eén en ander wijst erop dat De Wever nauwelijks aandacht heeft voor de financiële aspecten van het politieke gebeuren. Dat bleek ook al in 2007, toen hij de Franstaligen van meet af aan op het hart had gedrukt dat de staatshervorming hen geen centiem zou kosten. En dat bleek ook in het Oosterweeldossier, waar hij zijn eigen stad opzadelde met een bijkomende schuld van zomaar eventjes 350 miljoen euro of 14 miljard oude franken. Desondanks blijven de media de man op een haast kritiekloze wijze voor het voetlicht brengen. Zelfs met openlijke leugens kan hij probleemloos wegkomen. Zo beweerde De Wever vorige maandag in Terzake in alle ernst dat hij de Walen vanaf dag één van de onderhandelingen had gewezen op de verantwoordelijkheid voor de eigen uitgaven en op de plicht om de tering naar de nering te zetten. Terwijl hij met zijn beloftes inzake de financieringswet precies het tegenovergestelde had gedaan.

Doodzwijgstrategie

Omdat de verzamelde Wetstraatpers van oordeel is dat De Wever absoluut en kost-wat-kost een Belgisch compromis moet sluiten, wordt alle Vlaams-nationale kritiek in de kiem gesmoord. Men creëert bovendien heel bewust de indruk dat het Vlaams Belang totaal afwezig is op het politieke speelveld, door onze standpunten hardnekkig dood te zwijgen. Persberichten worden op een haast systematische wijze genegeerd. En op onze persconferenties daagt (op een plichtsbewuste Belgajournalist na) gewoon niemand op, zelfs al worden de redacties lang op voorhand zowel elektronisch als per telefoon op de hoogte gebracht.

We hebben dit de jongste tijd drie keer op rij moeten vaststellen:

-op vrijdag 10 september stelde Rob Verreycken zijn degelijk, sterk onderbouwde boek “Welkom in Vakbondistan” voor, samen met Marie-Rose Morel, die onze vakbondscel vroeger leidde. Slechts één krant nam het Belga-verslag over;

-onze uitgebreide analyse van de preformatie (persconferentie van woensdag 15 september) was een gelijkaardig lot beschoren. Er verschenen alleen enkele kleine artikels over de campagne ‘Republiek Vlaanderen’. Maar niemand mocht weten wat het Vlaams Belang van de onderhandelingen dacht;

-de grote persconferentie van 28 september, met voorstelling van het ‘zwartboek Peeters II’ van onze Vlaams parlementsfractie viel dezelfde eer te beurt. Er daagde weliswaar één dagbladjournalist op, maar ook in zijn ‘kwaliteitskrant’ verscheen er … niets.

Het toppunt van het mediacordon beleefden we vorige week zondag, toen er op de 7de Dag een debat gehouden werd over de Nederlandse regeringsvorming, met vier partijen: CD&V, N-VA, LDD en Groen. Uiteraard ging het debat uitvoerig over het cordon sanitaire en over ons, maar wijzelf mochten dus in het geheel niet aan het woord komen. En de N-VA kon zich schaamteloos voor het Nederlandse regeerakkoord uitspreken, terwijl die partij op Europees en Vlaams niveau uit een totaal ander vaatje tapt. Die partij juichte de samenwerking met Wilders zondag zelfs openlijk toe, maar in ons land is de N-VA één van de meest consequente beoefenaars van het cordon.

Het is toch wel zeer vreemd dat er in Vlaanderen helemaal geen grote verontwaardiging oprijst over het regeer- en gedoogakkoord met Wilders, hoewel de man veel scherpere standpunten heeft ingenomen in het immigratiedossier dan wij. Stilaan zou het toch moeten gaan dagen dat het cordon sanitaire rond onze partij alles te maken heeft met onze duidelijke anti-Belgische opstelling. Het zijn onze heldere communautaire standpunten die een bedreiging vormen voor de establishment en voor de macht van de traditionele partijen en de vakbonden. De dag dat alle oprecht Vlaamsgezinden de handen in mekaar slaan, is het afgelopen met België en met de heilige huisjes. En dus moet alles ondernomen worden om het vermaledijde Vlaams Belang in dat cordon te houden.

Stok achter de deur

Toch is de rol die we spelen vandaag nog stukken belangrijker dan ooit voordien. Wij zijn immers de stok achter de deur en blijven de echte electorale uitdager van de N-VA. Indien het Vlaams Belang niet zou bestaan en geen zweepfunctie zou vervullen, dan was het voor de N-VA véél gemakkelijker om door de knieën te gaan en in de regering te treden. Ook al zwijgt de pers onze standpunten goeddeels dood, bij de N-VA worden ze nauwgezet gelezen en beluisterd. Met resultaat overigens. Ook weer vanmorgen, toen Gerolf Annemans, na de aangekondigde agendering van de splitsingsvoorstellen, weer mocht meedoen aan het VRT-debat en de N-VA kon verplichten om een deadline te stellen inzake BHV.

De afgelopen week rolde ons pocketboekje ‘Republiek Vlaanderen’ van de persen. Het bevat, naast een reeks heldere argumenten voor de splitsing van het land, een uitvoerige analyse van de preformatie alsook een vergelijkingstabel van de pre-akkoorden met het jongste verkiezingsprogramma van de N-VA. U kan dit boekje GRATIS bestellen door uw naam en adres te sms’en naar 3111.

Eind oktober volgt de presentatie van het boek “De ordelijke opdeling” van Gerolf Annemans, waarin haarfijn wordt uitgelegd op welke wijze de boedelscheiding op een vreedzame en rustige manier kan voltrokken worden. Het fabeltje van De Wever dat wij het zouden zijn die voor de chaos zorgen, wordt met dit boek voorgoed weerlegd. België is de chaos en het is de hoogste tijd dat Vlaanderen de scheiding in gang zet. Er moet eindelijk werk gemaakt worden van een coherent ‘plan B’. Met de b van boedelscheiding.






Categorie: