Column

Kroniek van een aangekondigde moord: deel 9

Een column door Geert De Backer

HOEZO? RACISME?

Wie de opeenvolgende aanpassingen van de racismewet overloopt, krijgt de indruk dat het land overspoeld wordt met etnisch geweld, witte kappen en brandende kruisen. Deze indruk staat in schril contrast met de werkelijke feiten. Die ogen heel wat minder spectaculair.

Een directe aanleiding voor deze verschillende aanpassingen was er niet, tenzij: de niet te stuiten opmars van het Vlaams Blok. Dit bezorgde de andere partijen kopzorgen. De lawine van wetgeving inzake racisme, die vanaf het begin van de jaren negentig werd ontketend en die uitmondde in het proces aangespannen door de Liga voor Mensenrechten en het CGKR, zwol naarmate het Blok meer electorale successen boekte.

De kiezers in dit land vinden in het Blok een legale en democratische uitlaatklep om hun ongenoegen over het gevoerde vreemdelingenbeleid te ventileren. Een stem voor het Vlaams Blok was voor het gros van onze kiezers nooit een stem tegen de vreemdelingen op zich, maar veeleer een stem tegen een dom én contraproductief knuffelbeleid van de opeenvolgende regeringen.

Terwijl het Vlaams Blok de afgelopen jaren voortdurend werd opgejaagd en in de juridische tang werd genomen, bleef het échte racisme onbesproken en ongestraft. Zo is er het pijnlijk voorval van de Marokkaanse minivoetbalploeg die door de Vlaamse regering werd gesubsidieerd als een toonbeeld van succesvolle integratie. Op een internationaal tornooi werd een ploeg uit Israël door de Marokkaanse fans uit Borgerhout onthaald op de hitlergroet, op slogans als “Hamas, hamas, alle joden aan het gas” en meer van dat fraais. Nog in Antwerpen werden joden het slachtoffer van verbaal en soms zwaar fysiek geweld. De daders waren bijna altijd allochtone jongeren.

Zo was er die brand in een flatgebouw in het Brusselse. Enkele brandweerlieden wilden een allochtoon gezin redden uit de vlammenzee. Eén van deze brandweerlieden wou via een balkon van een aanpalend appartement deze mensen redden van een gewisse dood. Hij schoof uit en was op slag dood. Eén van de opmerkingen van een allochtoon die stond toe te kijken: “pfff, ’t is toch maar een Belg”. Tja, je zou voor minder.

In Nederland is er minder of hélemaal geen schroom meer om een debat over de multiculturele samenleving aan te gaan. Er is minder angst om in het verdomhoekje van ‘extreem-rechts’ of ‘racisme’ te belanden. Op de vraag of ons land op een multiculturele tijdbom leeft, beantwoordde, via een enquête, 81% van de ondervraagden positief. Slechts 17% deelde deze mening niet.

De krant De Telegraaf informeerde een poos geleden naar de mogelijke oorzaken van de multiculturele problemen. De antwoorden zijn verhelderend en zouden de politiek aan het denken moeten zetten. De massale toestroom van allochtonen sinds 30 jaar is één van de grootste problemen. Ook is er het probleem dat de meeste allochtonen zich niet willen integreren in onze maatschappij. Een derde belangrijk punt is het knuffelbeleid dat onze regering sinds jaar en dag voert ten overstaande van deze vreemdelingen.

Volgend citaat wens ik u niet te onthouden van de Marokkaanse journaliste Hind Fraihi in een ophefmakende reportage voor Het Nieuwsblad van 12 maart 2005:
“ Ik stel vast dat veel Brusselse moslims geen enkele wil tot integratie vertonen. Ze zien de Belgen als ongelovigen en hebben geen enkele affectie met ons land. Molenbeek beschouwen ze zelfs niet meer als België maar als een moslimenclave, waar zij de plak zwaaien als in een moslimstaat en waar Belgen niet welkom zijn.”

Einde citaat.



Categorie: