22 mei 2012 · 05.31u
RUP ‘Gursten Velt’: geen woorden, maar daden!
Een persbericht door Steven Creyelman
17.05.2012 .. Deze week stond de bespreking van de ingediende bezwaarschriften van het RUP ‘Gursten Velt’ op de agenda van de Gemeentelijke Commissie voor Ruimtelijke Ordening (GECORO). Een aantal bewoners uit de Veldekensstraat en Hof-ter-Varentstraat vreest voor wateroverlast, geluidshinder en een aanzienlijke waardevermindering van hun huis. Daarom contacteerden zij enkele weken geleden alle gemeenteraadsleden.
Op Vlaams Belang-gemeenteraadslid Gunther Buggenhout na was er echter geen enkele vertegenwoordiging van de oppositie op de GECORO. De fractievoorzitter van het Vlaams Belang verbaast zich over de gang van zaken: “Blijkbaar kunnen de problemen van deze Lebbekenaars de andere oppositiepartijen maar matig boeien, terwijl diezelfde partijen tijdens de verkiezingscampagne de bevolking zonder scrupules zullen proberen wijs te maken dat zij en zij alleen oppositie hebben gevoerd. Niets is echter minder waar. Het Vlaams Belang is ook hierover als enige partij tussengekomen.”
...Lees meer
Vlaams Belang in Beeld
Nieuws op www.vlaamsbelang.org
21.05.2012Meer immigratie = meer werkloosheid
21.05.2012België: draaischijf voor drugshandel
20.05.2012Bob Cools, Vlaams Belang en N-VA
Column
Een nieuwe Stomme van Portici: nu voor een onafhankelijk Vlaanderen
17 juni 2006
Een column door Geert De Backer - Lijsttrekker
Wat is dat nu met dat zogezegde ‘België-gevoel’? Het minste wat gezegd kan worden is dat het wel op een erg laag pitje brandt. Veel enthousiasme weekt België niet meer los. Vraag aan tien landgenoten wat ze typisch Belgisch of zo leuk aan dit land vinden en het regent voorspelbare clichés: de koning (tja, wie kan daar nu niet mee lachen), pralines, frieten, de Belgische keuken, …. Het Belgische volkslied “de Brabançonne” blijft steken in vaag geneurie of beperkt zich doorgaans tot het gemurmel van drie woorden: ‘o dierbaar België’. De Belgische driekleur wordt nog zelden uit de kast gehaald. Zit de mot erin? Het Belgische regime moet zijn toevlucht zoeken tot kleuters en lagereschoolkinderen om bij een bezoek van de koning op bevel met Belgische vlagjes te zwaaien. Dit getuigt ook al niet van spontaan Belgisch volksgevoel. Het samenhorigheidsgevoel – “l’union fait la force” – is ver zoek.
De reden voor het ontbreken van een Belgisch natiegevoel ligt voor de hand: de Belgische staatsgrenzen zijn geen volksgrenzen. België is een kunstmatige staat, een product van buitenlandse diplomaten. Er is geen gemeenschapsgevoel, geen gemeenschappelijke taal, niet dezelfde mentaliteit, niet dezelfde politieke cultuur. Vergelijk het maar met een tandem, waarbij de éne fietser naar links wil en de andere naar rechts. Het ontstaan van België is een historische vergissing waarvoor de Vlamingen nog elke dag de prijs betalen. Reeds 177 jaren.
Het kan best zijn dat heel wat Vlamingen ‘neen’ antwoorden op de vraag of België moet ophouden te bestaan, maar dat heeft dan wellicht meer te maken met een zekere behoudsgezindheid of de angst voor verandering dan een warme liefde voor het Belgische vaderland.
Wat vast staat is dat meer en meer Vlamingen vinden dat Vlaanderen meer autonomie en meer bevoegdheden moeten krijgen, dat meer en meer Vlamingen beseffen dat er met de Franstaligen geen land te bezeilen valt, dat meer en meer Vlamingen hun buik vol hebben van de Waalse arrogantie en de veto’s.
Hoe lang nog tot er een nieuwe ‘Stomme van Portici’ ten tonele komt? Ditmaal voor Vlaanderen als een onafhankelijke republiek!
Categorie:
© 2004 - 2012 Alle rechten voorbehouden
Wil u ook een webstek als deze voor uw afdeling, district, koepel of regio?
