Column

Is de Vlaamse strijd overbodig geworden en voor niets geweest?

Een column door Geert De Backer - Lijsttrekker

Dat Vlamingen tegenwoordig in hun eigen taal terecht kunnen in het gemeentehuis, in de rechtbank, in het onderwijs vinden we vanzelfsprekend geworden. Maar het is ooit anders geweest.

Van bij het ontstaan van België was het er de machthebbers om te doen de Vlamingen dom te houden, de Vlaamse cultuur te vernietigen en het Nederlands uit te roeien. De voornamelijk Franstalige leidende klasse maakte daar trouwens geen geheim van. Charles Rogier, één van de stichters van de Belgische staat, zei letterlijk dat “de taal van de Vlamingen moet worden uitgeroeid”. Eén van zijn bekendste spreuken laat weinig aan de verbeelding over: “ La Belgique sera latine, ou elle ne sera pas”. België zal Franstalig zijn, of niet zijn…

De Vlaamse tragedie aan de Ijzer – Wereldoorlog I – waarbij ongeschoolde Vlaamse frontsoldaten door hun officieren met Franse bevelen onder het motto “et pour les flamands la même chose” de dood werden ingejaagd, wordt vandaag door progressieve en politiek-correcte geschiedenis(her)schrijvers modieus ontkend of meewarig afgedaan als ‘een mythe’. Maar het is wél een historisch feit. Net zoals de uitlating van Kardinaal Mercier, die botweg verklaarde dat het Nederlands als taal gewoon ongeschikt was voor het onderwijs, ‘een taal voor keuterboeren”…

België heeft de Vlamingen altijd stiefmoederlijk behandeld. Onze taalrechten werden pas erkend en de taalwetten afgedwongen na een generatielange strijd van Vlaamsgezinden. De taalwetten werden in ons land trouwens altijd met de voeten getreden. Ook vandaag nog. Denk maar aan de ronduit schandalige taaltoestanden in de Brusselse ziekenhuizen, waar Vlaamse patiënten als marginalen worden behandeld. “Flamand, connais pas…” klinkt het in het beste geval.

In 1962 werd de taalgrens vastgelegd. Daarbij werd het land opgedeeld in homogene taalgebieden: Nederlands in Vlaanderen en Frans in Wallonië. De hoofdstad Brussel, gelegen op Vlaamse bodem, werd officieel tweetalig. Maar de Franstaligen hebben zich nooit neergelegd bij deze situatie.

Volgens de grondwet zijn alle Belgen gelijk voor de wet, maar de Franstaligen zijn vast en zeker wat gelijker. In de Vlaamse rand rond Brussel wisten ze ‘faciliteiten’ af te dwingen. Franstalige inwijkelingen hebben geen gehoor naar de Nederlandse taal van hun gastheer.

De Brusselse situatie bewijst dat wie zegt dat de Vlaamse strijd en de taalstrijd overbodig geworden zijn, zich vergist of met oogkleppen rond loopt. Zeker nu wachten voor Vlaanderen enkele grote uitdagingen in Europa. Enkel een slagvaardige Vlaamse staat kan standhouden tegen de Europese voogdij die de Vlamingen, hun cultuur, economische dynamiek en taal zou kunnen aantasten. In eigen land moeten de aanhoudende oproepen om het hoger onderwijs in de toekomst in het Engels te houden ons aanzetten tot waakzaamheid. Het Vlaams Belang voelt er weinig voor om de moeizaam bevochten positie van het Nederlands opnieuw op de helling te zetten. Het gaat in België trouwens al lang niet meer om enkel en alleen de taalkwesties.

Leve Vlaanderen!



Categorie: