Column

Heeft Wallonië vroeger wel het arme Vlaanderen geholpen?

Een column door Geert De Backer - Lijsttrekker

Verdedigers van de Belgische welvaartsoverdrachten – Franstalige politici op kop – beweren, in een poging om de miljardentransfers van Vlaanderen naar Wallonië te rechtvaardigen en te minimaliseren, dat Wallonië ooit het arme Vlaanderen boven water heeft gehouden.

“We moeten de solidariteit in stand houden,” klinkt het veelal uit socialistische hoek. De geldstroom vloeide vroeger omgekeerd, beweert men: het rijke en geïndustrialiseerde Wallonië zou het arme, achterlijke en agrarische Vlaanderen financieel hebben gesteund.
Vanuit dat oogpunt is de huidige geldstroom vanuit Vlaanderen dan niet meer dan een soort herstelbetaling, of het aflossen van een financiële en morele schuld uit het verleden. Maar de geldstroom van Wallonië naar Vlaanderen heeft nooit bestaan. Het is een hardnekkig fabeltje, zoals de Brusselse professor J. Hannes duidelijk heeft kunnen aantonen. (‘De prijs van België was altijd hoog,’ in: Secessie, nr.2, januari 2001, p. 25-37).

Vlaanderen was lange tijd één van de rijkste regio’s van Europa. In het begin van de 19de eeuw leidden economische factoren, maar ook de oprichting van de anti-Vlaamse Belgische staat in 1830 ertoe dat de welvaart geleidelijk afnam. De verarming in Vlaanderen werd een harde realiteit, onder andere als gevolg van opeenvolgende misoogsten. Ondertussen kon la Wallonie, dankzij de aanwezigheid van steenkool, zijn industrie ontwikkelen en zo zijn welvaart vergroten. Toch werd Vlaanderen ook toen al zwaar belast door het zuiden. In de periode 1832-1912 betaalden de 4 Vlaamse provincies, met 44,1% van de bevolking 44% van alle belastingen. Wallonië betaalde ‘slechts’ 30% voor een bevolkingsaandeel van 38,2%.

Hoewel Vlaanderen – zonder Brabant – 44% van de belastingen betaalde, kreeg het maar 35 tot 37% van de overheidsinvesteringen. Ook in de 19de eeuw was er dus al een transfer van Noord naar Zuid, en zeker niet omgekeerd. De Waalse geldstroom is een mythe die men ons maar al te goed wil doen laten geloven. Maar blijft de brave Vlaming deze structurele diefstal pikken onder het mom van ‘solidariteit’?

Vlamingen zoeken al een meer dan een halve eeuw naar voorbeelden van solidariteit van het zuiden met het noorden. Nog steeds heeft Vlaanderen niets gevonden. Vlaamse politici vertrekken steevast van het beginsel dat België niet mag barsten. België zal nog lang niet barsten. Het barst op de dag dat de Franstaligen één eurocent zullen betalen aan de Vlamingen. Punt uit!



Categorie: