Column

Wie heeft er belang bij het voortbestaan van België?

Een column door Geert De Backer - Lijsttrekker

Het ligt natuurlijk voor de hand dat het Waals (?) koningshuis pleit voor het voortbestaan van België. Het gaat immers om hun job en die van hun kinderen. Koning Albert krijgt daarvoor de steun van alle Franstalige partijen en vergeet daarbij even dat de Franstalige minderheid het land na de Tweede Wereldoorlog aan de rand van de afgrond bracht door Leopold III tot ontslag te dwingen, nadat een democratische – vooral Vlaamse – meerderheid zich in een referendum had uitgesproken voor zijn terugkeer.

De plotse Franstalige aanhankelijkheid aan het paleis en de Belgische staat is vooral ingegeven door het eigenbelang. Die Belgische staat is immers tot nader order de beste garantie voor de bescherming van hun belangen en de miljardentransfers van Vlaanderen naar Wallonië. Dat levert hen trouwens een aardig verstandshuwelijk op. Zo trekt het Koningshuis in belangrijke politieke dossiers altijd de kaart van de Franstaligen. Denk maar aan het geheime onderonsje van koning Boudewijn met José Happart, aan de bemoeienissen in het dossier van de Generale Bank, de afgeschoten fusie van Sabena met het Nederlandse KLM en de uitspraken in de politieke crisis rond Brussel-Halle-Vilvoorde.

Aan Vlaamse kant hebben de traditionele partijen als het erop aan kwam ook altijd gekozen voor de Belgische en niet voor de Vlaamse belangen. Stoere Vlaamse taal als ‘vijf minuten politieke moed’ verdwijnen in het niets. Stoere Vlaamse taal als ze in de oppositie zitten en Vlaamse toegevingen van zodra ze in een Belgische regering stappen. Zo is het altijd geweest. Van CVP tot CD&V en van PVV tot VLD. Na de verkiezingen van 13 juni wou Yves Leterme (CD&V) voor de schone schijn wel even praten met het toenmalige Vlaams Blok, maar échte onderhandelingen zaten er niet in. De struikelsteen was niét het vreemdelingenstandpunt van onze partij, maar zo verklaarde Leterme – afkomstig uit de Belgische gezinde kringen van het OCMW – “het Vlaams Belang wil de splitsing van de sociale zekerheid en dat is onbespreekbaar”… Ook de aan de traditionele partijen verbonden vakbonden en ziekenfondsen kiezen nog altijd voor de zogenaamde Belgische ‘solidariteit’. Zelfs als dat ingaat tegen de belangen van hun Vlaamse leden en de diefstal van Vlaamse welvaart dagelijks tientallen jobs kost. Het is duidelijk dat ze de Belgische ‘evenwichten’ en profijtjes veilig willen stellen.

Dat links in Vlaanderen in de bres springt voor het behoud van het oude, voorbijgestreefde en totaal achterhaalde België mag op het eerste zicht verbazing wekken. Wie is er in feite ‘conservatief’? Voor die houding zijn enkele simpele verklaringen. Links is een vurig aanhanger van de multiculturele samenleving en België moet in hun ogen het lichtende voorbeeld zijn van een staat waarin meerdere volkeren en culturen vreedzaam kunnen samenleven. En ja, als het tussen Vlamingen en Walen al niet wil lukken, hoe zou het dan kunnen lukken tussen mensen waarvan de culturele, etnische en religieuze verschillen nog ettelijke keren groter zijn?

Een tweede verklaring volgt uit eenvoudige electorale berekeningen. De linkerzijde stelt in Vlaanderen niet zoveel meer voor. Uit een enquête van het vakblad ‘De Journalist’ (mei 2003) bleek dat de pers overwegend of uitsluitend links is, maar de meerderheid van de kiezers stemt rechts of centrum-rechts. Toch wordt Vlaanderen opgezadeld met een links wanbestuur. Links is als de dood voor een rechts of conservatief ‘Beieren aan de Noordzee’. Het bestaan van België is een reddingsboei, de laatste strohalm waaraan ze zich vastklampen. Het geeft hen een politiek gewicht dat helemaal niet meer in verhouding staat tot hun resultaten in de stembus. Dankzij de sterke band met de almachtige Parti Socialiste zijn ze immers verzekerd van de macht.

(uit:175 België van Ludo Leen en Tom Van Den Troost)




Klik hier voor de bijlage.


Categorie: