Nieuws

Two-Faced

De vuile was van LDD die voormalig reclameman van LDD, Wim Schamp, in P-magazine van vorige maand heeft opgehangen, heeft bij JMD blijkbaar een gevoelige snaar geraakt. Zo onthulde Schamp o.a. het volgende: “Dedecker heeft zum bitteren Ende naar een positie bij het Vlaams Belang gehengeld. Als hij niet was afgewezen geweest, was er nu geen Lijst Dedecker.”

Dat was een zeer pijnlijke openbaring voor JMD, aangezien hij maar al te graag met de traditionele partijen in bed wil, zo blijkt deze week. Bij zijn huwelijksaanzoek aan Open VLD en CD&V, zegt JMD er maar vlug bij dat hij in het verleden bijna op de senaatslijst van Vlaams Belang had gestaan, maar “dat impliceert niet dat ik vandaag even goed een Vlaams Belanger had kunnen zijn. Ik zocht toen een bunker.” (De Standaard van 4 februari 2009). JMD bedoelt hier dus eigenlijk mee dat hij een politieke draaikont is. Dat hij partijen voor zijn eigen doeleinden gebruikt. Dat het niet ‘eigen volk eerst’ is, maar ‘Zjan-Marieke eerst’.

In één adem sluit JMD een coalitie met Vlaams Belang dan ook uit, omdat het cordon sanitaire tegen Vlaams Belang zou hebben gewerkt. De voormalige voorvechter van het doorbreken van de cordon sanitaire neemt dus voor de zoveelste keer een bocht van 180 graden. (Dat werd reeds duidelijk toen de zelfverklaarde ‘republikein’ na zijn deugddoende visite in Laken tegenover Le Soir (13.11.2007) verklaarde: “Als de koning de steun voor het Vlaams Belang in Vlaanderen wil zien afkalven, moet hij Dedecker laten meespelen.” ) Omwille van een mogelijke machtsdeelname onderschrijft JMD het cordon sanitaire, in de hoop aanvaardbaar te zijn als regeringspartner voor de traditionele partijen. Een ontnuchterende vaststelling voor al diegenen die hem als een alternatief voor de traditionele partijen beschouwden. Tja, als de vleespotten lonken…

Bart De Wever (N-VA) kan trouwens eveneens over Two-Face-Dedecker meespreken: “Ik heb er alles aan gedaan om tot een normale, zelfs vriendschappelijke omgang met Jean-Marie Dedecker te komen. En nu moet ik vernemen dat hij al twee maanden aan het praten was met een van mijn parlementsleden. Terwijl ik hem amicaal behandel, speelt Dedecker achter mijn rug Piet Piraat die mijn mensen wegkaapt. Dat verhaal tussen ons is nu wel over: Jean-Marie lachte in mijn gezicht, maar was achter mijn rug het mes aan slijpen om het in mijn rug te ploffen. Dedecker heeft het almaar over de messen die in zijn eigen rug steken. Wel, hij kan er zelf ook wat van.” (Het Nieuwsblad van 13 januari 2009)

Verder laat JMD in de pers nog optekenen dat hij geen Belanger is. Inderdaad, JMD is geen Belanger en LDD is hoegenaamd niet het ‘aanvaardbare’ doorslagje van het Vlaams Belang, zoals sommigen dat graag laten uitschijnen. Zo herhaalt JMD in een interview in het weekblad Knack dat hij geen voorstander is van Vlaamse onafhankelijkheid, moet euthanasie voor kinderen en psychiatrische patiënten kunnen, vindt JMD het “een schande” dat er “geld in autofabrieken wordt gestopt” en “mogen de grenzen worden opengegooid”.

Maar het grootste verschil zit ‘em in het feit dat Vlaams Belang – in tegenstelling tot LDD - een consequente houding aanneemt. Vlaams Belang zal altijd achter een bepaald standpunt blijven staan, ook al bekijken de andere partijen ons daardoor scheef. Als dat impliceert dat Vlaams Belang nog eens 30 jaar op de oppositiebanken moet zitten, dan is dat zo. Als dat wil zeggen dat er een cordon sanitaire en een mediaboycot tegen onze partij zal zijn, so be it.

Natuurlijk is het voor iedereen niet altijd even gemakkelijk om de oppositierol te vertolken. Meespelen met de spelletjes van traditionele partijen is veel gemakkelijker en kost niet zoveel moeite. Het is gemakkelijker om ja te knikken en achter ‘t gat van de traditionele meerderheidspartijen te hollen in plaats van een eigen mening te verdedigen. Het is gemakkelijker om te kruipen dan om klappen te incasseren. Voor een oppositiepartij zetelen - en dit geldt zeker in ons geval als Vlaams Belangers – is niet voor bleiters bestemd.