Nieuws

Losers always whine about their best

Minister- President Kris Peeters gooit de handdoek in de communautaire ring. Het heeft geen zin om rond de tafel te blijven zitten voor een zogenaamde dialoog wanneer men dat moet doen met mensen die op voorhand elk (positief) resultaat van een onderhandeling uitsluiten.

Peeters wist dat het zover zou komen en had beter moeten weten. Ze hebben er bij de CD&V zelfs hun eigen kartel voor opgeblazen, zogezegd omdat zonder Vlaams-nationalisten aan de tafel er wel resultaten zouden worden geboekt. En wat blijkt nu? Vooral dat het niet uitmaakt welke Vlaming aan de communautaire onderhandelingstafel zit opdat niets zou worden gerealiseerd. Of het nu De Wever, Bourgeois, Leterme, Vandeurzen, Peeters of iemand anders is, als er aan de andere kant van de taalgrens geen wil is om tot een staatshervorming te komen die naam waardig, dan zal er ook niets gebeuren.

Nu zeuren dat men alles geprobeerd heeft en dat het niet zijn fout is, is flauw van Peeters. Nogmaals, hij wist maar al te goed dat die zoveelste communautaire dialoog na de splitsing van zijn kartel een maat voor niets zou zijn. Het uitstel eindigt nu spijtig genoeg in afstel. Want, anders dan men zou verwachten, is de wil om het communautaire op de politieke agenda te houden, door het alibi van de economische crisis, verder weg dan ooit. “Er zijn wel andere katten te geselen”, luidt het nu. Natuurlijk gaat het sociaal-economische voor op het eeuwige gepalaver over een zoveelste onwerkzaam compromis. Op het ogenblik dat het economisch goed ging, had men de stekker uit België moeten trekken en zich alle bevoegdheden moeten toe eigenen opdat vandaag op slagkrachtige wijze het hoofd had kunnen geboden worden aan de dramatische economische, financiële en sociale situatie waarmee Vlaanderen wordt geconfronteerd. Een zelfstandige Vlaamse staat is immers de noodzakelijke voorwaarde voor een degelijk sociaal-economisch beleid. Het federale niveau werkt sowieso volledig verlammend.

Luc Van der Kelen gaat vandaag wel heel kort door de bocht door Peeters te loven voor zijn moed om de onderhandelingen over een staatshervorming na de splitsing van het Kartel toch nog eens te hebben willen voeren. Hij laat andermaal niet na om Vlaams nationalisten die – en dat weet hij zelf maar al te goed – al jaren gelijk hebben en waarschuwden voor de permanente impasse, een manifest onterechte veeg uit de pan te geven.

“Proberen een dossier op te lossen, waar niemand anders aan wil beginnen - behalve degenen met een bazooka en een kalasjnikov - verdient op zijn minst respect.” , pent hij vandaag neer in zijn gazet. Dat doet mij onwillekeurig denken aan ‘losers’: they always whine about their best. Slechte verliezers komen altijd janken dat ze toch hun best hebben gedaan. Peeters heeft zijn ‘best’ niet gedaan. Mocht hij dat wel gedaan hebben, dan had hij gewoon niet aan een zoveelste rondje ‘praat voor de vaak’ begonnen en dan had hij zijn Vlaamse regering een definitieve ‘non’ laten lanceren tegen allen die dit land om de verkeerde ‘raison d’état’ willen samenhouden, ook al bewijst de Belgische constructie elke dag opnieuw zijn onwerkbaarheid.