Nieuws

Les fils à papa

De kogel is door de blauwe kerk in Oost-Vlaanderen. De Gucht Jr. wordt er lijsttrekker voor Open VLD. Er waren nog twee andere kandidaten, m.n. Fien Moermansk en Filip Antheunis. Genoeg redenen voor interne heibel binnen de blauwe rangen over wie nu de eerste viool zou mogen spelen. Moermansk maakte zich daarover geen klein beetje boos. Ze verweet haar eigen partij vandaag nog vol macho’s te zitten. Als vrouw krijgt men geen eerlijke kans, kloeg ze luidop.

Normaal zou de VLD-kiezer beslissen over de eerste plaats via een interne stemming? Edoch, dat democratische feestje is op tijd afgeblazen, om de volgende reden: "Ik denk dat dat misschien niet wenselijk zou geweest zijn en dat we misschien meer energie zouden verspild hebben in de strijd in de eigen partij dan in datgene waar het eigenlijk op aankomt: de eigenlijke kiesstrijd van 7 juni."

’t Is maar de vraag wat Fien naast de tweede plaats op de lijst nog beloofd is om zo snel genoegen te nemen met het oordeel van haar machopartij.

En die Jean-Jacques De Gucht dan? Ja, hij moest en zou het worden, want hij was vooral de kandidaat van de partijtop en niet van de achterban. Hoe kan het ook anders? Wat zijn de politieke wapenfeiten van die slungel? Wat heeft die al bewezen om zoveel kansen te krijgen? Welke andere troef heeft die buiten zijn ‘biologische’? Naar verluidt zou hij zelfs senator zijn. Niets dat u evenwel reeds is opgevallen.

De liberalen huldigen op economisch vlak graag Darwiniaanse principes van het recht van de sterkste. Ze zijn – zo zeggen ze zelf toch - tegen ‘verzuiling’ en voorttrekkerij, tegen de regels van het Ancièn Régime, kortom: de beste moet het halen. Maar als het op de verdeling van postjes aankomt, schuiven ze dat soort principes maar al te graag even opzij. Dan gaat de familienaam voor op bekwaamheid.

Hetzelfde gebeurt trouwens met die kleinzoon van Willy De Clerq, Mathias. Ook die knul wordt dezer dagen door bepaalde blauwe gazetten graag in de kijker gezet. Ook hij zou een aanstormend politiek talent zijn. Die gasten veroorzaken blijkbaar zoveel storm dat ze toch behoorlijk wat duwtjes in de rug van de bevriende media moeten krijgen willen ze opgemerkt worden. Wie herinnert zich nog Freya Van den Bossche. Iedereen, maar hoe? Niet als bekwame politica, alleszins. Hooguit als de dochter van…, die het ook eens mocht proberen en zoals zo vaak in zulke gevallen, vooral de hoog gespannen verwachtingen niet kon waarmaken.