Nieuws

Successie garantie voor succes

Naar verluidt zou de “Erfopvolging in de Wetstraat” zoals een journalist van Het Nieuwsblad dat vandaag schrijft, een typisch Belgisch fenomeen zijn. De voor-trekkerij bij de lijstvorming louter en alleen om redenen van familiale banden zou bovengemiddeld plaats vinden in contreien. Ja, als België in iets exclusief is, dan is het meestal niet bepaald iets om fier op te zijn.

Die mislukte Kurt Cobain imitator, J.J. De Gucht, zoon van werd daar in de marge van een debat over de financiering van campagnes op de radio heden ochtend over ondervraagd. De journaliste in kwestie vroeg hem of Jean Jacques ook een lening zou aangaan om zijn campagne te kunnen financieren. Hij verklaarde daar nog niet onmiddellijk over te hebben nagedacht. Hoe kan het ook anders, hij krijgt zijn zetel in de schoot geworpen van papa. Wat zou De Gucht Jr. nu nog 1 - alles behalve zuur verdiende – euro zelf in de verkiezingsschaal moeten werpen om aandacht te krijgen. Bovendien hebben de papa en de mama, ondanks hun voorkennis, toch wat geld verloren met aandelen van bepaalde banken, en komt het zeer goed uit dat de campagne van zoonlief in de feiten zal worden betaald door de partij zelf. Ah ja, wie gaat er naar de debatten moeten worden gestuurd om de kiezers te overtuigen om voor Open VLD te stemmen? Lijsttrekkers natuurlijk. Wat dat betreft, een zeer goede keuze die Jean-Jacques, iemand van zijn politiek ervaringsniveau zal ongetwijfeld een arsenaal overtuigende argumenten hebben om de kiezer voor zich en de VLD te winnen…

Wie hebben we de afgelopen jaren al allemaal de revue zien passeren van zonen en dochters die bijzonder mooie kansen als beleidsmaker hebben gekregen? Freya Van den Bossche bleek als minister van begroting en nog een aantal andere zaken een volstrekte ramp. Omringd door enkele souffleurs kon ze bij wijlen nog even de schijn hoog houden dat ze wist waarover het ging, maar eens geconfronteerd met een al te lastige vraag werd het snel duidelijk dat een – voor sommigen althans – leuk snoetje hebben en wat vrijblijvend kunnen wauwelen nog niet betekent dat men een goed minister is. Bruno Tobback dan. Hmm, wat is daar na al die jaren eigenlijk van aan? Een pompeus en arrogant type net zoals zijn vader, van wie we ons niet onmiddellijk bijzonder goede beleidsdaden als ex minister van Leefmilieu en Pensioenen kunnen herinneren ondanks alle lofzangen die bij zijn lancering onze oren deden tuiten.

En nu worden daar dus de zoontjes De Gucht, Schiltz en Dehaene om er maar enkelen te noemen op een zilveren plateau aan de kiezer gepresenteerd als politieke genieën die ook maar eens een kans mogen krijgen. De kiezers zijn alvast gewaarschuwd, wie graag zijn familienaam uitspeelt, moet er ook de reputatie van zijn voorganger bijnemen en niet komen lullen dat men niet op het verleden mag worden afgerekend. De Gucht, Dehaene, Schiltz, niet bepaald namen van mensen waarop men een huis kan bouwen.