Nieuws

Blauwe Bakvis

Vandaag kon de lezer van de “meest gelezen krant van Vlaanderen”, genieten van een interview met Dirk Vijnck. De naam doet dermate vele bellen rinkelen dat niemand zich nog de vraag hoeft te stellen over wie het gaat.


De meester broodjesdrager en politiek overloper verklaart dat hij zich allerminst schuldig voelt voor het ‘uitstapje’ dat hij enkele weken geleden naar Open VLD maakte.

Aanleiding voor het interview was het feit dat Simpele Dirk medio vorige week nog een e-mail beantwoordde en ondertekende in zijn hoedanigheid van volksvertegenwoordiger voor Open VLD. Een vergissing, verklaart hij in de krant: “ik heb het sinds mijn terugkeer naar LDD te druk gehad om dat weer aan te passen.” Te druk? De man was na zijn belachelijke politieke escapade van de aardbodem verdwenen op bevel van Dikkop Dedecker, kwestie van de affaire te laten overwaaien.


Tijdens die afwezigheid moet Simpele Dirk bezig geweest zijn met de verdere exploitatie van zijn ‘klusjesbedrijf’. Hij had zich namelijk op zoekertjessite Kapaza geplaatst zo’n 40 dagen geleden, op zoek naar mensen die allerhande kleine werken niet zelf gedaan kregen, zoals “schilderen en elektriciteitswerken en kleine tuin werken”. Bel Dirk en hij lost het op. Zal wel, wat hij niet in het parlement doet als volksvertegenwoordiger, doet hij wel in je tuin of in je keuken of toilet.


Op dat alles weet Vijnck vandaag in gesprek met de journalist die de bezigheden van Vijnck had ontdekt, niets anders te antwoorden dan dat hij zich niet hoeft te schamen. Uiteraard is er niets oneervols aan het uitvoeren van klusjes, Dirk. Geen mens die de hardwerkende loodgieter, schrijnwerker of schilder zal minachten. Tenzij die natuurlijk tegelijkertijd een goed betaalde functie van volksvertegenwoordiger wordt verondersteld te vervullen.


Voor Dikkop Dedecker is Vijnck een soort van kip geworden die op zijn beurt gouden eieren kan leggen als hij maar de klassieke LDD-strategie van de ‘gespeelde verongelijkte’ toepast. De strategie bestaat er in om in de radicale tegenaanval te gaan, wanneer men in het nauw wordt gedreven. Hoezeer hij zich ook belachelijk en ongeloofwaardig heeft gemaakt, doet Dirk op bevel van den Dikkop gewoon alsof er niets is gebeurd. Meer nog, hij speelt het aangeschoten wild dat omwille van zijn zwakke gaven wordt opgejaagd door ‘de intellectuelen’ die niet willen luisteren naar ‘de man in de straat’. Doorzichtig, zeer doorzichtig, de strategie van den Dikkop, “mijn politieke papa” dixit Dirk. Kritiek hebben op Simpele Dirk omwille van zijn belachelijke en volstrekt ongeloofwaardige politieke sprongen, heeft niets van doen met het minachten van mensen die geen ronkende diploma’s of titels aan de schoorsteenmantel hebben hangen. Zelfs de vele taalfouten die iemand in zijn teksten weet te verzamelen, zijn geen reden om iemand te catalogeren als politiek onverstandig. Niet het niveau van grammaticabeheersing of woordenschat bepalen of iemand politiek bekwaam is, wel of die persoon ook iets zinnigs heeft te vertellen. Daar evenwel stelt zich een ernstig probleem met de poulain van den Dikkop. Dirk is een bakvis in een aquarium zonder water: Lijst Dedecker.