Nieuws

De postjeshonger van de blauwen

“Peeters krijgt Open VLD er niet af”, schrijft Bart Brinckman vandaag in de Standaard. Hij kon het niet treffender hebben uitgedrukt. Open VLD zit als een teek met weerhaken vast in Kris Peeters. Hoewel die laatste er alles aan doet om de blauwe stokpaardjes bij uitstek (o.a. jobkorting) uit het toekomstige regeringsprogramma te schrijven, geven de blauwen niet af. Er moeten dus wreed veel postjes op de tocht staan bij de VLD dat ze tot zoveel toegevingen bereid zijn. Want vergis u niet, dat is de enige reden waarom de VLD zal kiezen voor regeren in plaats van oppositie voeren. Als de Open VLD een grote partij zou zijn, zou ze zich makkelijker in de oppositierol durven inleven. Niets is natuurlijk nog wat het geweest is en de brede volkspartij van Vrhfstdt is verschrompeld tot een kleine partij. Nu ja, echt grote partijen bestaan al lang niet meer. Zelfs CD&V met zijn 23% is maar een schaduw van wat het ooit is geweest.

Dat neemt niet weg dat de postjeshonger van de Open VLD andermaal aantoont hoe onbetrouwbaar een liberaal uiteindelijk is. Het bewijst ook ontegensprekelijk waarom de liberalen onder paars en paars-groen zoveel van hun rechtse pluimen van voor 1999 verloren waren. U herinnert zich nog misschien de campagne van de VLD van toen. Er was een opbod aan rechtse standpunten. VLD probeerde verwoed een rechts graantje mee te pikken en tegen alle verwachtingen in, volgde een van de meest linkse regeringen die dit land in de laatste decennia heeft gekend. Nu is het dus weer van dat. Niet dat de blauwen deze keer een radicaal rechtse campagne hebben gevoerd. Verre van, maar wel dat ze andermaal tot bijzonder veel bereid zijn, om toch maar een paar kabinetten te kunnen redden.

Voor Peeters die duidelijk een aanzienlijk deel van zijn kiezers heeft bedrogen door een centrum-rechts profiel aan te meten, maar al snel na zijn overwinning zijn voorkeur voor alles wat rood is, uitdrukte, onder niet aflatende druk van de extreemlinkse ACW-vleugel, wordt het geen makkelijke opdracht. Hij zal zowaar een communistisch regeerprogramma moeten gaan presenteren om de hongerige VLD’ers alsnog van zich af te schudden. De socialisten kunnen zegevieren. En laat dat nu net het toppunt zijn, de grootste ideologische verliezer, die er steeds weer in slaagt het laken naar zich toe te trekken.

En de NV-A? Tja, quid De Wever? Hij zal zijn sloffen serieus mogen uitkuisen om dat rode programma aan zijn achterban verkocht te krijgen. We twijfelen er geen seconde aan dat De Wever zich die verkiezingsoverwinning inmiddels al wel aan het beklagen zal zijn.

Niet in de regering stappen, betekent immers dat ook hij met zijn zelfverklaarde ‘deftige’ club Vlaams-nationalisten het tij niet kan keren en dus moet toegeven dat de NV-A het niet alleen kan zonder de andere nationalisten (“de marginalen”, dixit De Wever). Wel in de regering stappen, zal zoveel compromissen vergen dat zijn kiezers wel eens massaal zouden kunnen gaan afhaken bij een volgende stemronde. De winst van gisteren is maar al te vaak het verlies van morgen. De Wever is zich daar maar al te goed van bewust.