Nieuws

Elio est de retour

“Elio est de retour.” Na maandenlang stilzwijgen van de Lenin van Bergen, staan de kranten vandaag vol van interviews met de man. Aanleiding voor de plotse opstoot van mediazucht bij het rode heerschap, zijn de komende begrotingsbesprekingen. Naar goede traditie probeert hij nu reeds de toon te zetten van het moeilijke debat, door als het ware reeds een hele reeks schoten voor de boeg van zijn ideologische tegenstanders te geven. De liberalen omdat ze zijn socialistische heilstaat niet weten te verzoenen met hun op competitie en prestaties gerichte ideeën, ‘de Vlaamse partijen’, omdat die maar blijven zagen over een verdere ontmanteling van de federale staat.


Dus schakelt Elio in zijn hoogste rode versnelling en wijst er zijn tegenstanders/gesprekspartners op dat ze moeten stoppen met het verkondigen dat de Belgische Staat failliet is, dat pensioenen niet zullen betaalbaar blijven, dat er meer bevoegdheden naar de regio’s moeten gaan etc. Voorts probeert hij de aandacht voor de structurele staat van onvermogen waarin zijn teergeliefde belgsiche staat al jaren vertoeft in een beweging af te wentelen op het liberalisme en de door die ideologie veroorzaakte financiële en economische crisis. Al te gemakkelijk natuurlijk. Het mag dan wel aannemelijk zijn dat een bepaald roekeloos op winstbejag belust korte termijndenken grotendeels een verklaring kan bieden voor wat er in de financiële wereld gebeurd is, maar dat is niet dé verklaring voor het zieltogende Belgistan. De begrotingstekorten zijn heus geen probleem van 2009. Al decennia wordt de trukendoos van opeenvolgende ministers van financiën gebezigd om toch maar de schijn te wekken dat er een goede verhouding is tussen de inkomsten en de uitgaven van de Belgische staat. Het begrotingstekort is er altijd al geweest en is gewoon het ene jaar groter dan het andere. En wat Vrhfstdt gepresteerd heeft met zijn opeenvolgende begrotingsevenwichten, was niet meer dan windowdressing, niet meer dan wat maquillage. Of hoe van een lelijke façade een schone kop moest worden gemaakt. Vandaag worden we grotendeels met de façade onder die schmink geconfronteerd. Het poeder en de zalfjes van Vrhfstdt zijn uitgewerkt en de lelijke realiteit komt terug te voorschijn. En wie was er al die tijd bij? Wie heeft er al jaren een dikke rode vinger in de Belgische pap? Precies, de Di Rupo’s en zijn voorgangers.