Nieuws

Professor Senelle doorbreekt Belgische taboes

Wij willen België niet hervormen, aanpassen of efficiënter maken. Wij willen het afschaffen. Wij willen een onafhankelijke staat worden. De grondwetspecialist Robert Senelle wil die ultieme stap nog niet zetten. Hij gelooft nog in een zoveelste staatshervorming. Maar zijn opvattingen over de noodzakelijke hervormingen zijn zonder meer een radicale breuk met het belgicistisch denkpatroon. "Er is in mijn ogen maar één manier om het land definitief te organiseren,” zei Senelle onlangs in het programma Polspoel op TVBrussel, “en dat is het creëren van deelstaten volgens de grenzen van de taalgebieden. Dat betekent dat we de constitutionele soep van gemeenschappen en gewesten moeten afschaffen." De derde deelstaat moet volgens professor Senelle niet Brussel worden, maar het Duitstalige gebied in de Oostkantons. "Brussel kan geen deelstaat zijn omdat het een deel is van een andere deelstaat. Bovendien beschikt Brussel niet over de economische en financiële middelen om autonoom te leven.”

Daarmee vloekt de professor natuurlijk in het heiligdom van de belgicistische tempel. De drieledigheid van België, met Brussel als deelstaat à part entière was immers de hoeksteen van de minorisering van de Vlamingen. Daarmee werd het 60/40 overwicht van de Vlamingen op de Franstaligen omgezet in een politieke minderheidspositie van één Nederlandstalige deelstaat tegen twee Franstalige. Met dank aan de Volksunie en Frieda Brepoels die dat destijds in het parlement goedkeurden.

Senelle doorbreekt het drieledige belgicistische kader ook door te stellen dat Brussel geen gemeenschapsbevoegdheden moet krijgen zoals uitkeringen, onderwijs of cultuur. "Onderwijs, cultuur en zorg zijn bevoegdheden van de deelstaten. Dat kan je niet aan de Brusselaars geven. Er is dus geen ontkomen aan een soort subnationaliteit. Brusselaars zullen moeten kiezen." Ook op het vlak van de faciliteiten zit professor Senelle op hetzelfde denkspoor als de Vlaamse Beweging: “De faciliteiten moeten op termijn afgeschaft worden. Het kan niet dat mensen verhuizen naar een ander taalgebied en dan faciliteiten krijgen. We moeten een voorbeeld nemen aan de Zwitserse grondwet: wie van kanton verandert, verandert ook van taal en cultuur. Wie dus van Bern naar Genève verhuist, wordt plots beschouwd als Franstalige. Dat is de enige mogelijkheid voor ons."

En om helemaal in aanmerking te komen voor de Orde van de Vlaamse Leeuw, vraagt de professor de afschaffing van de transfers. Hij neemt opnieuw Zwitserland als positief voorbeeld: “In Zwitserland betalen de rijke kantons voor de arme en jaarlijks worden die sommen vastgesteld in het parlement. Zo weet iedereen hoeveel hij aan wie betaalt. Door allerlei juridische sluipwegen zal Vlaanderen uiteindelijk meer aan Wallonië betaald hebben dan West-Duitsland in verhouding aan Oost-Duitsland. Dat is op termijn onhoudbaar en zal alleen maar meer spanningen veroorzaken. Ik vrees dat het land daaraan tenonder zal gaan als dat niet wordt gestopt.” Daarin verschillen wij natuurlijk van mening met de professor: wij vrezen dat niet. Wij hopen het.

Professor Senelle is een eminent grondwetspecialist. Hij werd altijd beschouwd als een steunpilaar van de Belgische staat. Hij was bijvoorbeeld de uitverkorene die kroonprins Filip moest inwijden in de geheimen van het Belgische grondwettelijke systeem. Misschien is hij daardoor uit pure vertwijfeling geleidelijk van kamp veranderd. Of misschien heeft hij, oud en wijs geworden door de ervaring van ettelijke mislukte staatshervormingen en door de eindeloze impasses van de voorbije regeringsvormingen, gewoon ingezien dat het huidige België niet meer werkt en niet meer kàn werken.